Bjørn í Danmørku

Am-I-Dumb.com

2008-04-05T17:57:00.001Z

Það sem vantar í magni

2007-09-21T13:49:00.000Z

hefur svo sannarlega ekki verið bætt upp með gæðum á þessari bloggsíðu. En ég er bara bloggsnauður þessa dagana, vantar innblástur. Mér tókst samt að ljúka meistaraverkefninu í samstarfi við Ými og gekk það með prýði. Í tilefni þess tók ég nokkur Billy Preston spor sambærileg við þau sem má sjá hér við lagið "Double-O Soul".

Microblogg

2007-07-22T20:56:00.000Z

Ef þér þykir Star Trek ráðstefnur og nördar vera spes, kíktu þá á þetta. Þetta finnst mér töff.

Ótrúlegir

2007-07-10T11:00:00.000Z

Í gær fór ég í blíðskaparviðri niður í miðbæ Kaupmannahafnar til að hlusta á Jazz. Sólin skein í heiði. Það fannst mér skondið mjög að mesta rigningartíð í manna minnum hafi hafist á sama tíma og Hróarskelduhátíðin og stytt upp nánast á sömu mínútunni og síðasta hljómsveitin steig þar af stokki. En ég fór ekki á Hróarskeldu, ég ætla á Copenhagen Jazzfestival sem er nýhafin og veðrið er orðið ótrúlega gott. :)
Í gær fór ég á fyrstu tónleikana af fimm sem ég hef keypt mér miða á. Það voru níundaáratugsjálkarnir Gulu Jakkarnir (e. Yellow Jackets, reyndar má þýða Yellow Jackets sem vespurnar) sem léku fyrir pakkfullu húsi. Ég kom klukkutíma fyrir tónleikana og var þá mannmergðin sem beið þess að komast inn búin að stífla götuna. Löngu uppselt var á tónleikana. Ég var aftarlega í röðinni en tókst samt að næla mér í sæti á fremsta bekk, ónúmeruð sæti hafa sína kosti auk þess sem það getur borgað sig að vera einn á ferð. Danska ríkissjónvarpið var líka á svæðinu og tók upp tónleikana, en ég veit ekki hvenær þeir verða/voru sýndir.
Hljómsveitin var einu orði sagt ótrúleg. Þetta var tónlist í hæsta gæðaflokki. Lögin voru öll mjög lagræn og flest þeirra frekar flókin, en hljómsveitin spilar frekar hraða tónlist þó svo nokkrar hægari ballöður hafi flotið með. Hljómsveitin var skipuð saxafón, píanó, trommum og rafbassa og allir hljóðfæraleikararnir voru magnaðir. Ég hef ákveðið að láta upptöku frá youtube fylgja hér með. Fylgist einkum með bassaleikaranum hann spilar alveg rosalega (og þeir allir reyndar).

Yellow Jackets spila aftur í kvöld og það er sennilega uppselt, en ef einhver á miða eða getur reddað sér þá skal sá hinn sami ekki hika við að fara. Ef færið byðist myndi ég fara aftur. En í kvöld er ég að fara að hlusta á McCoy Tyner.

Himininn grætur

2007-07-05T17:19:00.000Z

Hér rignir. Rignir og rignir. Ég var þess fullviss að sumarið í Danmörku yrði eintómir sólardagar í hita og svita. Annað reyndist réttara. Þrátt fyrir góða byrjun, með hitabylgju sem sagði frá hér áður þá rignir núna eins og því ætli aldrei að linna. Ég þurfti að skipta um föt eftir að hafa gengið heim úr skólanum. Ég hefði alveg eins getað geymt regnhlífina heima, hún var vitagagnslaus gagnvart úrhellinu. Rigningin var ekki eins mikil þegar ég lagði af stað í morgunn, þó var hún allmikil.
Á leið minni til skóla í morgun sá ég myndarlega stúlku sem kom úr gagnstæðri átt við mig. Sú hafði ekki verið eins forsjál og ég og var því regnhlífarlaus í votviðrinu. Auk þessa var hún ekki í jakka, aðeins klædd í léttann sumarkjól. Sítt hárið var gegnvott og lá þétt að rjóðum vanganum. Sökum regnþunga og sumarleifa í skólanum var nær enginn á ferð og hún var fyrsta og eina manneskjan sem ég mætti á leiðinni. Ég mætti henni auk þess á löngum, beinum vegkafla þ.a. ég sá hana langt framundan mér. Ég ákvað að snúast á hæl þegar leiðir okkar sköruðust og bjóðast til að fylgja henni áleiðis svo hún gæti notið góða af regnhlífinni minni. En stuttu áður en það færi bauðst tók hún snögga beygju og fór yfir götuna. Þá fannst mér það e-n veginn ekki ganga að hlaupa hana uppi og bjóða regnhlíf. Það væri of ... snargeðveikt ... og hélt ég því rólegur áfram eins og ekkert hefði í skorist. Ég komst þó ekki hjá því að líta við stuttu síðar og reyna að bera hana augum eitt síðasta sinn. Þá sá ég að hún var aftur komin á stéttina sem hún (og ég) hafði verið á áður. S.s. hún hafði tekið sveig umhverfis mig og það ekki lítinn, heldur RISASTÓRANN-YFIR-GÖTUNA-OG-AFTUR-TIL-BAKA sveig til að þurfa ekki að mæta mér. Þó ég væri á stærð við tvöfaldan Hummer-jeppa hefði hún ekki mætt mér með svona sveig. Ég varð svolítið leiður í hjartanu mínu ... ögn niðurlútur. Regnið fékk allt í einu samhljóm í mér ... en svo herti ég upp hugann og sagði við sjálfan mig "Hún er örugglega bara geðveik." Hvaða heilvita manneskja fer út í svona dembu án regnhlífar og í léttum sumarkjól?

Fleiri Taekwondo fréttir

2007-06-23T12:50:00.000Z

Enn einu sinni er skrifað af vettvangi Taekwondo. Eins og áður hefur komið fram er pizzuæfing fyrsta fimmtudag í hverjum mánuði. Á pizzuæfingu aðeins æft í einn klukkutíma (í stað tveggja) og svo splæsir klúbburinn pizzum á allt liðið. Á meðan á pizzuátinu stendur er tækifæri til að spjalla við aðra klúbbmeðlimi um daginn og veginn, mest þó um Taekwondo.

Um leið og ég gæddi mér á pizzu með chillikjötbollum og papriku spurði ég yfirþjálfaran hvaða kröfur væru settar, hvað mætingar varðar, fyrir gráðanir. Enn fremur spurði ég hvað ég þyrfti að mæta mikið til að fá að vera með á næstu gráðun sem fram fór 17. júní síðastliðinn. Hann sagði að kröfurnar væru ekki miklar en mætingin hjá mér væri nokkuð gloppótt auk þess sem stutt væri síðan ég hefði verið í síðustu gráðun. Mætingin var gloppótt vegna Íslandsferða minna fyrr í vetur. Hann sagði að ég fengi því leyfi til að "springe den her over", þ.e. að sleppa þessari gráðun. Ég þakkaði bara pent fyrir mig og sætti mig við dóminn. Var hálflétt því þá var ekki eins mikil pressa að leggja kóresku fræðin á minnið, en við gráðun er alla jafna fræðilegur hluti þar sem spurt er um hin og þessi hugtök úr kóresku sem getur verið strembið að muna.

Dagarnir liðu. Á æfingu fimmtudaginn 14. júní var svo hengdur upp listi þar sem fram komu nöfn þeirra sem áttu að mæta í gráðun. Mér til mikillar furðu var ég á þeim lista. Ég spurði þjálfarann aftur til að vera viss og hann staðfesti þetta, mér til blendinnar ánægju því núna þurfti ég að vinna upp tvær vikur af einbeitningarleysi. Til að gera langa sögu stutta þá kom ég, sá og sigraði þessa gráðun og fékk þar með "græna beltið" í Taekwondo, sem ég ber með mér allar götur síðan. Fékk meira að segja klapp á bakið fyrir góða fræðakunnáttu. Annar liður í prófinu var "barátta við andstæðing". Þá klæddu sig allir hjálma og brynjur í og háðar voru tvímennings orrustur, hver þeirra þrjár lotur. Ég var drepinn þrisvar sinnum, en þó ekki verr en svo að standast gráðunina.

Myndbandið hér að ofan fann ég hjá ÍR. Það er sérstaklega skemmtilegt fyrir þær sakir að það er tekið upp í klúbbnum mínum í Virum. Ekki láta flotta jakkan blekkja ykkur, gaurinn í "venjulegu" fötunum er enginn annar en Meistari Allan Olsen. Hann er meistari yfir mörgum klúbbum í Danmörku og á Íslandi.

Hitabylgja?

2007-06-11T09:35:00.000Z

Það er heitt í Danmörku þessa dagana, heiðskírt og hitinn nálægt 30 gráðum. Þar sem Danmörk er suðlægsta land Norðurlanda hef ég stundum notað uppnefnið "Spánn Norðurlanda", en núna er spurning um að fella niður Norðurlanda hlutann og kalla staðinn bara Spán. Þegar þetta er skrifað var hitinn 22°C í Madrid en 28°C hér úti í garði, hitinn fór í 31° í gær. Á nóttinni kólnar all verulega og hitatölur fara niður í 15-16 gráður. Fyrir vikið sef ég nú með opinn gluggann og eins og sönnum dana sæmir, ofan á sænginni (þó ekki undir dýnunni).

Fyrir þau sem hafa áhyggjur ...

2007-05-29T14:56:00.000Z

en hafa samt ekki spurt, þá er ég ekki veikur lengur. Veikindin entust í 10 daga og var ég svo heill heilsu á ný. Eða næstum heill heilsu þar sem ég hef þurft að glíma við bólgu í rakakirtli í auga og munnvatnskirtli. En þess utan þá er ég loksins aftur byrjaður að hreyfa mig. Ég kom til Danmerkur með þá hugsjón að leggja ríkulega stund á íþróttir. En þegar á hólminn var komið (Danmörk samt of flöt til að kallast hólmur) varð ég veikur eins og áður sagði og lítið sem ekkert varð því úr þessari göfugu hugsjón. Ég lét mig nú samt hafa það (þrátt fyrir bólgin rakakirtil í auga) að mæta í taekwondo að nýju stuttu eftir að veikindum lauk og er loksins að koma reglu á íþróttirnar.
Þetta er allt saman hluti af félagsfræðirannsókn minni á athyglisgáfum bloggsíðulesenda minna. Hversu margir átta sig á því að þetta er í raun ný bloggfærsla þó svo hún endurnýti gamla innganginn. Ég hef ekki bloggað í nokkurn tíma, eins og c.a. fimm aðilar bentu á síðastliðna tvo mánuði. Að nafninu til hef ég ekki bloggað vegna þess að ekkert hefur gerst sem vert er að blogga um, en eins og Arnar bróðir minn sagði: „Hefur ekkert gerst? Björn, þú bloggaðir einu sinni um lakkríspoka!" Því setti ég saman lista yfir það sem ég hef verið að bralla undanfarið og telst a.m.k. jafnmerkilegt og lakkríspoki. Listinn er birtur hérna í einni bunu í tilviljunarkenndri röð: Ég náði gula beltinu í Taekwondo, Sigga systir kom í heimsókn, fór á tónleika m.a. með hljómsveitunum Clutch, Fu Manchu, The Red Chord og The Valiant Thor, tók tvisvar þátt í að selja kökur af kökuhlaðborði í Jónshúsi, kom mér tvisvar sinnum undan að baka kökur fyrir kökusölu af kökuhlaðborði í Jónshúsi, fór í 10 daga til Íslands um páskana, borðaði á öllum Jensens Bøfhus veitingastöðunum í Kaupmannhöfn, norðan Kanalsins, keypti miða á Jazztónleika (í fleirtölu) í júlí, tók þátt í Tour De France ... nei Tour De Chambre heitir það víst, hoppaði um (mjög látlaust) í spænsku sumarsólinni sem skín hérna í DK, lyfti sjaldnar en ég blogga og hef lést um 2 kg, hef verið í um þrjá mánuði að gera við hjólið mitt og er enn að, borðaði ógeðslegasta mat sem finnst á jarðríki í kantínunni í DTU, er orðinn nokkuð flinkur í að búa til tveggjaeggja ommelettur, rúllaði upp kúrsinum Mikrodatamater i robot- og automationssystemer, hóf tuttugastaogsjöunda aldursár, mætti í einstakt Stökugrill og söng á lokatónleikum með Stöku.
Þar sem ég nenni ekki að gera grein fyrir einstaka atburðum núna þá mun ég ekki gera grein fyrir einstaka atburðum núna. Lesendum er áskilinn réttur til að óska eftir útskýringu á einstaka liðum upptalningarinnar og ég mun kannski verða við þeirri ósk í næstu bloggfærslu sem er áætluð þann 29. júlí 2009.

Fyrir þau sem hafa áhyggjur ...

2007-03-22T08:59:00.000Z

Veikindi

2007-03-01T12:20:00.000Z

Ég er lasinn. Ég varð lasinn síðasta laugardag og hef verið lasinn síðan. Í fyrstu var þetta smá óþægindi í hálsi og ég var viss um að þetta yrði búið á mánudaginn, annað kom í ljós. Ég get samt ekki kvartað mikið (þó ég sé að því núna) því ég er ekki illa haldinn, engir meiriháttar verkir eða óþægindi ennþá. Það versta var bara nefstíflan sem ég fékk á mánudaginn og þriðjudaginn. Ég gat ekki andað með nefinu að neinu leiti og var sívaknandi um næturnar sökum öndunarerfiðleika auk þess sem ég var ógeðslega þurr í hálsinum og munninum af því að anda alltaf gegnum munninn. Það var því þvílík blessun í gær þegar hægri nösin skyndilega opnaðist og ég gat sofið óslitið um nóttina. Í stífluörvæntingunni hafði ég leitað á náðir óhefðbundinna lækninga og prófaði ráð sem voru gefin á þessari síðu frá mind-energy.net, sem byggist á því að nudda orkusvæði líkamans. Hvort sem það er þessum ráðum að þakka eða ekki að hægri nösin opnaðist verður hugsanlega aldrei hægt að sanna. Það er þá bara spurning hvað ég geri við vinstri nösina.

Aftur í Danmörku

2007-02-14T21:38:00.000Z

Jæja,

þá er ég loksins kominn aftur til Danmerkur eftir langt, langt frí. Jólafríið leið allt of hratt þrátt fyrir drjúga framlengingu en það er samt gaman að vera aftur kominn hingað í suðurhöf. og nú er það lokaspretturinn sem er framundan. Ég byrja formlega á Masters verkefninu á morgun og verð að næstu sex mánuðina.

Hef þetta ekki lengra í bili.

Ef einhver hefur áhuga ...

2006-12-04T19:24:00.000Z

Á miðvikudaginn, 6. desember 2006, kl.20 heldur íslenski kórinn Staka og færeyski kórinn Mpiri tónleika í Samuelskirkju, á Nørrebro. Aðgangeyrir er kr. 50.-
María og fæðing Jesús er gegnum gangandi þema tónleikanna. Endilega komdu og njóttu áhugaverðrar og fallegrar kórtónlistar í fallegum hljómburði Samúelskirkju.

Við sjáumst á miðvikudaginn kl.20!

Kær kveðja, Staka og Mpiri.

På onsdag, den 6. desember 2006, kl.20 er der julekoncert med det islandske kor Staka, og detfærøiske kor Mpiri, i Samuelskirken, Nørrebro. Entré er kr. 50.-Maria og Jesu fødsel er et gennemgående tema i koncerten.Kom og hør spændende og smuk kormusik, i Samuelskirkens dejlige klang.

Vi ses på onsdag kl. 20!

Kærlig hilsen, Staka og Mpiri.

Nóvemberbloggið

2006-11-18T16:28:00.000Z

Það er óvart orðin venjan að blogga ca. einu sinni í mánuði. Þetta er því nóvemberbloggið mitt. Ég vil byrja á að taka fram að bloggleysi á þessari síðu er (a.m.k. að einhverju leiti) önnum að kenna og þykir mér því ósanngjarnt að mér sé líkt við kúk. Einnig vil ég benda Braga á að það er ekki eingöngu við mannfólkið sem kúkum heldur tíðkast það víða í dýraríkinu í hinni fjölbreyttustu mynd. Þetta er aðeins brot af mikilli visku sem ég aflaði mér í sveitinni á mínum uppvaxtarárum. Því mætti frekar kalla þetta úrgang.
Til að ítreka enn frekar muninn á mér og kúk vil ég benda á eftirfarandi:

Kúkur lyktar (að margra mati) verr en ég
Kúkur er hörundsdekkri en ég, eins og við er að búast þar sem hann nýtur meiri sólar og útiveru en ég
Þó innihaldslýsingin sé svipuð þá er innihald mettaðrar fitu meiri í mér
Meðal dagur í ævi kúks er viðburðaríkri en hjá mér

Ég ætlaði að láta fylgja myndir til frekari samanburðar á mér og kúk, en önnur myndin þótti of ósiðsamleg til birtingar á síðum bloggspot.com skv. reglum þeirra. Myndin af kúknum hefði sennilega líka farið fyrir brjóstið á sumum.
Í staðinn læt ég þetta hérna fylgja:

Erfiðar æfingar

2006-10-05T22:12:00.000Z

Ég skellti mér á TaeKwonDo æfingu enn einu sinni, en það er orðinn fastur liður hjá mér hvern mánu- og fimmtudag. Þórir var illa fyrir kallaður eftir gærkvöldið og lagði ekki í æfingu að þessu sinni. Ég ákvað að fara hjólandi, en æfingarnar eru í Virum, sem er næsti bær vestan við Lyngby. Ég komst að því að ég er helmingi fljótari að hjóla á æfinguna heldur en að taka strætó. Enn merkilegra, þá er ég fjórum sinnum fljótari að fara aftur heim á hjólinu, bæði vegna hagstæðs halla á heimleiðinni og vegna þess að tíðni almenningssamgöngufarartækja er lækkar þegar líður á kvöldið. Ekki má gleima að það kostar ekki neitt að hjóla (kostar 10 DKK í strætó) og auk þess þá er smá séns að ég komist í Græna-Klúbbinn hennar Ásdísar.
Þar sem ég var svona ótrúlega fljótur að hjóla á æfinguna þá mætti ég allt of snemma og gekk því í hringi í æfingarsalnum í hálftíma þangað til aðrir mættu.
Þegar þjálfarinn mætti tók hann fram að í dag væri Pizzuæfing. Af einhverri ástæðu sá ég fyrir mér að það þýddi einhverja samsuðu af masókistaæfingum, en raunin var önnur. Það var æfing í 1 tíma (venjuleg æfing er 2 tímar) og síðan var pizzuát í boði klúbbsins. Það kemur í ljós að fyrsta fimmtudag í hverjum mánuði er pizzuæfing.
Síðan var bara japlað á pizzu, spjallað og spilað í Play Station í c.a. klukkutíma og hjólað heim á leið.

Sáttur.

Baron Cohen

2006-09-29T21:51:00.000Z

Ég hef ekki séð bíómyndina og veit því ekki hvort myndin sé fyndin, en þessi grein finnst mér ótrúlega fyndin.

Mikið að gera

2006-09-20T15:27:00.000Z

Núna er ótrúlega mikið að gera hjá mér. Verkefnin hrannast upp og ég hef engan veginn undan. Þegar þessi staða kemur upp er aðeins eitt að gera. Það er að vinna skipulega og markvisst að hverju vandamáli fyrir sig, beita agaðri tímastjórnun og klippa í burtu alla óþarfa tímaspillandi þætti. Ég tók mig því til og eyddi heilum degi í ekki neitt og bloggaði síðan um það.
Ég var að skoða Wikipediu og rak augun í færslu sem mér fannst svolítið fyndin og sem sýnidæmi um þetta þá bendi ég á þessa grein
Ég komst líka að því að einn kennarinn minn, sá sem kennir mér Kryptologi 1 er heimsfrægur (þ.e.a.s. hann er í Wikipediu).
En ætli það sé ekki best að fara að gera e-ð sem vit er í.

Ofbeldi og áreynsla

2006-09-12T21:08:00.000Z

Þórir Hrafn, nokkur, Harðarson er byrjaður í námi við DTU hér í Danmörku og bjóðum við hann öll hjartanlega velkomin. Þórir gaf það mjög óbeint og óljóst í skyn að ég væri orðinn feitur og þreklaus og bæri því að kíkja í Tae Kwon Do tíma með honum til að komast aftur í form. Ég þáði boðið og fór í gær í prufutíma í Virum (sem liggur vestan við Lyngby). Þetta var mikil þrekraun og þjáning, og þar af leiðandi frábær íþrótt. Ég held ég reyni aðeins áfram og sé hvort mér takist að ná svarta beltinu áður en ég lík mastersverkefninu (og segi þar með meira um námsframvindu mína en íþrótta ástundun).
Ég var allur marinn og blár eftir fyrsta tímann, sem er fyndið fyrir þær sakir að 15 ára strákpési, sem hefur ekki vegið meira en 40 kíló, barði mig í klessu. Síðan í dag var ég með harðsperrur í öllum vöðvum líkamans sem enginn veit hvað heita og gat varla hreift mig. Svo mæti ég bara aftur á fimmtudaginn.

Fyrir þau ykkar sem ekki þekkja til Tae Kwon Do þá gæti þessi hlekkur hjálpað ykkur:

http://www.youtube.com/watch?v=4UWJNGbRhJ0

Nú verða lesnar veðurfréttir

2006-09-08T16:53:00.000Z

Ég vaknaði um miðja nótt við drunandi þrumur og eldingar. Það var samt ótrúleg kyrrð úti, algjört logn og rétt vottaði fyrir fíngerðu regni. Ef þrumurnar og eldingarnar hefðu ekki brotist fram inn á milli þá hefði veðrið veitt algjöra ró.
Í dag var svo skínandi fínt veður, sól og sumar. Að vísu blés aðeins inn á milli. Það er búið að spá fínu veðri um helgina og kominn tími til. Ég á það alveg inni eftir íslenska sumarveðrið 2006.
Ég þekki lítið spakmæli á þessa leið: "Ef þú hefur ekkert að segja, ekki segja neitt". Þar sem einu efnistök þessarar bloggfærslu eru seinbúnar veðurfréttir frá Lyngby þá hætti ég hér. Ég segi næst frá þegar ég hef eitthvað að segja.

Netvandamál

2006-09-06T21:35:00.000Z

Ég hafði stillt vekjaraklukkuna á 9 í morgunn, en vaknaði klukkan 12. Ég kom samt furðu miklu í verk, þar á meðal bað kínverskur sameldhýsingur minn mig um að hjálpa sér með netvandamál, þ.e.a.s. hann komst ekki á internetið. Stýrikerfið var allt á kínversku og samt gat ég rakið þetta allt eftir minni. Þetta er bara til marks um það að ég nota Linux ekki nógu mikið.
Ég komst líka að því í dag að báðar stelpurnar sem búa við ganginn hérna eru að flytja í burtu. Það eru engar stelpur á næsta gangi við okkar og þar sem aðeins þrír gangar eru á hverri hæð er hæðin mín að verða ansi estrógensnauð.

Svefnskortur og byrjunarörðugleikar

2006-09-05T13:40:00.000Z

Ég komst að því í gær að ég er á eldhúsvakt í þessarri viku. Það þýðir að ég þarf að þrífa eldhúsið í lok dags. Það þýðir að þegar ég var loksins búinn að pakka upp úr töskunni og hreinsa herbergið af öllum dauðu hrossaflugunum sem einhvern veginn komust inn á meðan ég var í burtu. Þurfti ég líka að þrífa eldhúsið, sem leit út fyrir að hafa ekki verið þrifið síðan í maí. Fyrir vikið komst ég ekki í draumalandið fyrr en klukkan var langt gengin í eitt. Til að bæta gráu ofan á svart þá átti nágranni minn afmæli í dag og vildi fá sína morgunafmælisveislu klukkan 7. Ég fékk því að vakna klukkan 6 í morgun (4 á Íslandi) til að fara út í bakarí og kaupa rúnstykki og annað bakkelsi, en reglur hér skikka nágrannan til þessa.
Síðan tók við fyrilestur til hádegis og annar frá hádegi. Ég ætla núna að fá mér snemmbúinn kvöldverð og halda á fyrstu kóræfinguna í vetur. Síðan er Eldhúsfundur í nótt og til að toppa allt er Nakkeostfesten í kjallarabarnum, en slíkt er siður fyrsta þriðjudag í hverjum mánuði. Reynsla mín af slíku er drunandi dönsk R&B tónlist langt fram eftir nóttu. Hún á að vera búin klukkan 3 en ég vaknaði einu sinni klukkan 7 á miðvikudagsmorgni við það að hátíðin var enn í gangi og einhver ákvað að hækka aðeins betur í græjunum. Fyrir þá sem ekki vita sef ég (eða ligg andvaka, öllu heldur) u.þ.b. einum meter ofan við hátalara, aðeins næfurþunnt gólfið og rúmgarmurinn minn aðskilja okkur.
Sem bót í máli þá á ég frí í fyrramálið.

Aftur í Lyngby

2006-09-04T16:27:00.000Z

Jæja, þá er ég kominn aftur til Danmerkur. Ég kom í gær með kvöldvél fullri af svíum. Tók á annan tíma að komast hingað upp í Lyngby, en hingað er ég kominn. Í morgunn þurfti ég að mæta klukkan hálf níu, vaknaði klukkutíma fyrr sem jafngildir hálf sex á Íslandi. Er þreyttur. Nenni ekki að blogga. Á eftir að elda og ryksuga. Nenni ekki að elda eða ryksuga. Best að drífa í því. Heimurinn bíður ekki eftir mér og ég hef helling að gera. Ég á líka eftir að pakka upp úr töskunni. Svangur. Elda núna. Kveðja Björn.

Tíminn líður ...

2006-07-01T21:44:00.000Z

Vegna eftirspurnar ákvað ég að setja inn eina bloggfærslu. Eins og flestir vita er ég núna á Íslandi. Dagarnir líða hjá með stóiskri ró og íslenskri rigningu. Sumartímann sem svo hæglega mætti nýta til uppbyggilegra hluta, líður hjá mér meðan ég sit inni við tölvuskjáinn heima eða að heiman.
Um í gær gerði ég mér þó dagamun og skellti mér á tónleika með Braga og Sigga Guð. Hjálmar voru að spila á Nasa og þeir voru firnagóðir, sem fyrri daginn. Upphitunarsveitin var ný hljómsveit sem nefnist Hjaltalín og voru þeir mjög efnilegir að mínu mati. Þeir sungu samt alltaf sóðalegar klámvísur milli þess sem þeir spiluðu lögin sín. Þessar klámvísur voru af sóðalegustu gerð og ekki fyrir hjartveika ... eða aðra. En ef horft er framhjá þessu þá var hljómsveitin mjög góð, vel spilandi og tónsmíðarnar lofandi. Áhrifa gætti frá Sigurrós og Radiohead, að mati fróðra manna. Mætingin var ekki sérstök staðurinn var hálftómur, en það er ekki að undra þar sem fjölmargt er að gerast þessa helgina víðsvegar um landið: Humarhátíð, Færeyskir dagar, Landsbankaafmæli og svona mætti lengi telja. Það eina sem ég hef út á þessa tónleika að setja var að mér fannst of hátt stillt í hátalarakerfinu. Eyrun á mér eru sem marin eftir lætin.
En í heildina, ágætis tónleikar.

Á heimleið

2006-06-01T08:11:00.000Z

Þá er komið að heimferð, aftur til Íslands. Vélin fer í loftið eftir tæpa 11 tíma. Tónleikarnir í gær gengu vel, einstaklega góður hljómburður í borgarsafninu (þar sem þeir fóru fram). Síðan kem ég aftur til Danmerkur 3. september. Ég veit að það eru ekki allir sem fara heim um sumarið, hvað með þig? Hvar verður þú í sumar?

Forårskoncert

2006-05-30T09:05:00.000Z

Tema: Kærligheden i foråret
Værk af
Islandske unge komponister og nogle få ældre: bl a. Hildigunnur Rúnarsdóttir, Hróðmar Ingi Sigurbjörnsson, Snorri Sigfús Birgisson, Stefán Arason, Tryggvi M. Baldvinsson ofl.

En dansk ældre komponist : Vagn Holmboe
En engelsk meget ældre komponist : Morley

Vær velkommen til koncerten som holdes i Københavns Bymuseum Onsdag d. 31. maj kl. 19:00 Vesterbrogade 59. Entré 50 kr - fordi det man skal betale entré til museet, og vi tager en lille del også. Så mød op tidligt og kig på museet først.

Gambit

2006-05-27T09:47:00.000Z

Þriðja kvikmyndin um X fólkið er að floppa þessa dagana í kvikmyndahúsum um víða veröld. Ég var að lesa mér til um eina persónuna, sem komst víst ekki í myndina. Sú kallast Gambit og hefur þann magnaða eiginleika að geta breytt stöðuorku hluta í skriðorku ..... ég geri það í hvert einasta skipti sem ég missi eitthvað á jörðina. Þessi skrípablaða höfundar eru ekki að leggja sig alla fram að mínu mati.

Kvalitetsslik

2006-05-21T15:46:00.000Z

Ég, eins of fleiri, sit núna yfir námsefni vetrarins og bý mig undir próf. Ég lét undan freistingunni í fyrra dag og fjárfesti í forlátum lakkríspoka. Eins og allir vita eru danir miklir sælgætisframleiðendur og rómaðir fyrir góðan saltlakkrís. Þessi leit sérstaklega vel út með James Bond-lega teiknimyndamörgæs framan á pokanum. "Stærk saltlakrids" stendur á pokanum ásamt yfirlýsingunni "UDEN FARVESTOFFER" í stórum vinalegum stöfum á framhliðinni. Þetta er of gott til að vera satt, hugsaði ég og áður en ég vissi var ég búinn að kaupa pokann. Lakkrísinn bragðast alveg eins og hinar frægu lakkrís "salt pastiller" sem íslendingar kaupa gjarnan í fríhöfninni í Leifsstöð, en er hins vegar eins og flatar skífur í laginu. Eftir gaumgæfilega athugun tók ég eftir því að á bakhlið pokans stendur með örsmáu letri (rétt á eftir innihaldslýsingunni): "Voksenlakrids - ikke børnelakrids". Enn fremur stendur á þýsku (eða flæmsku) "Högstverzehr bei ständigem genuss 25g/Tag". Ég er ekki viss hvað það þýðir, en það hljómar illa. Ég myndi helst ætla að ekki væri ráðlegt að borða allt innihald pokans á sama deginum (pokinn vegur 85 grömm). Samt mætti ekki ætla, af pokanum að dæma, að verið væri að markaðssetja pokann síður til barna en fullorðinna, einkum þar sem James Bond-lega mörgæsin er framan á honum. Hérna er heimasíða nammipokans.

Fullkomin helgi?

2006-05-10T21:18:00.000Z

Ég átti alveg hreint frábæra helgi. Föstudagurinn var reyndar frekar strembinn, þar sem ég þurfti að skila ritgerð, sem ég hafði skrifað í samstarfi við Ými. Ritgerðin hafði haldið fyrir mér vöku nóttina áður, en þá var léttirinn þeim mun meiri að vera laus við hana. Til stóð að bresk hljómsveit að nafni Radiohead héldi tónleika um helgina og hafði selst upp á tónleikana á rúmum tíundahluta úr sekúndu. Ég var ekki í hópi þeirra sem fengu miða. Um vikuna miðja hringdi Siggi nokkur, kenndur við Guð, í mig og segist hafa auka miða sem mér byðist að kaupa. Ég greip þá gæs. Um kvöldið var póker heima hjá Ara, þar sem ég, Grjóni, Ingibjörn og Steini (að ógleymdum Ara sjálfum) öttum kappi um pókerpottinn, skemmst er frá að segja að Þorsteinn gekk heim ríkari en þegar hann kom, einn manna. Ég stóðst ekki mátið að monnta mig af miðanum sem mér hafði hlotnast. "Já, hann Siggi hringdi í mig en ég komst ekki", sagði Ingibjörn, "Ég átti þegar miða þegar hann hringdi í mig" sagði Ari, "Hann hringdi líka í mig" sögðu bæði Grjóni og Steini.
Daginn eftir var ótrúlega gott veður, líkt og fyrri daginn, ég fór á kóræfingu klukkan 4 í Christiansborg Slotskirke, sem er kirkja á fínni kantinum. Þar sem veðrið var svona frábært þá lagði ég snemma af stað og gekk um miðbæinn í glampandi sólskini. Keypti meyra að segja pylsu í tilefni veðursins. Síðan fór ég í krókaleiðum af æfingunni á tónleikana. Tónleikarnir voru í sem fæstum orðum sagt geggjaðir. Ég held hreinlega að þetta hafi verið bestu tónleikar lífs míns (þ.e.a.s. fyrir utan þá tónleika þar sem ég kem sjálfur fram, auðvitað). Siggi veitir aðgengi að einhverskonar minnismerkjum um tónleikana, og hann er ekki einn um það. (Hérna má sjá síðuna hans Sigga).
Á sunnudeginum söng ég sjálfur tónleika með aðstoð kórsins Stöku. Þeir voru haldnir í Frederiks Bastion, sem er tónleika hús handan Christianíu. Þetta tónleikahús hafði eitt sinn verið hlaða sýndist mér. Þar sem veðrið var (ef eitthvað) betra enn daginn áður og þar sem ég hafði aldrei séð Christianiu, nýtti ég tækifærið og gekk þar í gegn á leiðinni á æfingu. Þó svo að Bastion-ið væri ekki stórt þá var mjög gott að syngja þar, góður hljómburður og svo framvegis. Eftir tónleikana var haldið á Tiki-bar, sem er bátur sem búið er að innrétta sem bar. Ég entist ekki lengi þar en hélt í stað heim á leið. Þar var að byrja grillveisla og var spilað Krokket í sólarlaginu. Ég tapaði.
Til að klára helgina skellti ég mér í bíó, með Ingibirni. Farið var að sjá Mission Impossible 3, sem reyndist hin þolanlegasta skemmtun. Auk þess létti það mér lund að vita til þess að ég væri að styrkja bágan fjárhag Tómasar Krús, sem þarf þessa dagana á hverri krónunni að halda til að standast gagnrýni illmenna á trúarbröðum hans. En þau eru ekki neitt plat.

Forboðin og framandi lönd

2006-04-24T14:38:00.001Z

Ég er kominn heim úr langferðalagi. Lang- forskeytið vitnar hér í vegalengd frekar en tímabil. En þannig var mál með vexti að ég ákvað að skella mér til Bandaríkja Norður-Ameríku, nánar tiltekið Kaliforníu. Flogið var frá Kaupmannahöfn til Lundúna og þaðan áfram til San Francisco. Við mér tók kuldi og rigning, en þannig hafði veðrið víst verið í 30 daga samfleitt áður en ég kom.

Bragi tók á móti mér á flugvellinum og við fórum til Stanford háskóla. Þar fékk ég mikla sýnisferð um allt háskólasvæðið og mér til mikillar furðu virtist Stanford bjóða upp á jafngóða (ef ekki betri) aðstöðu og Háskóli Íslands. En á móti kemur að nemendur Stanford þurfa að læra allt á útlensku. Ég lenti klukkan 13:00 að staðartíma og hafði þá verið vakandi í um 20 tíma (eftir aðeins 5 tíma svefn) en þetta var samt mjög skemmtilegt að sjá. Ég fór, skiljanlega, snemma í háttinn það kvöldið. Bragi hafði gerst svo höfðinglegur að bjóða mér gistingu.

Daginn eftir var haldið af stað inn til San Francisco og þegar þangað kom var engin rigning. Ég og Bragi röltum þarna upp og niður göturnar, fyrir þá örfáu sem ekki hafa enn komið til San Francisco þá er þetta alveg stórmerkilegt hvað göturnar halla mikið. Við skoðuðum miðbæinn og röltum meðal annars upp í Coyt Turn, þar sem ég tók myndirnar af skýjakljúfunum.

Um kvöldið komumst við að því að þarna hafði maður verið skotinn til bana aðeins nokkrum tímum áður en við komum þangað. Það voru samt engin ummerki um neitt, hvorki lögreglulínur né nokkuð annað. Svona lagaða eflaust svo hversdagslegt að ekki tekur því að eyða plastborðanum í þetta.

Þriðja daginn var hellidemba og lítið hægt að hafast við fyrir utan. Við Bragi skelltum okkur þá í bíltúr. Við keyrðu m.a. nokkra hringi um höfuðstöðvar Google. Sergey Brin og Larry Page var hvergi að sjá, sennilega hafa þeir haldið að þarna væru á ferð einhverjir gangsterar og ekki þorað út að heilsa. Þessu næst var ekið niður til San Jose og hún skoðuð bakvið örygga bílrúðunna. Enda var ekki hundi úti sigandi.

Fjórða daginn fór ég aftur til San Francisco, en Bragi þurfti að ganga frá öðrum málum. Þarna kom fyrst æðislegt veður. Hitastigið var a.m.k. 25 gráður og sólin skein í heiði. Ég setti mér það markmið að rölta yfir til Marin sýslu, en það er svæðið hinumegin Golden Gate brúarinnar. Þetta reyndist vera nokkuð lengra en ég hafði áttað mig á, en það gerði ekki mikið til því það var margt að sjá á leiðinni, auk þess sem veðrið var eins gott og raun bar vitni. Þetta kom mér þó í koll því ég bæði tognaði á il og fékk risa-blöðru af allri göngunni.

Daginn eftir gat ég varla gengið vegna sársauka, auk þess sem ég passaði varla í skóna mína fyrir blöðrunni, eða eins og frændi minn orðaði það var blaðran svo stór að ég hefði næstum getað gengið á vatni. En um morguninn haltraði ég af stað til að heimsækja frænda minn, Önund, og konuna hans, Hörpu, en þau búa ásamt börnum sínum í Berkeley. Þennan dag rigndi eins og steypibað, fyrir vikið fékk ég aðra sýnisferð úr bíl, að þessu sinni um Berkeley, þ.m.t. Háskólann í Berkeley. Bærinn er mjög huggulegur, en það er sýnilegur munur á aðstæðum þarna og í kringum Stanford, en Stanford er í, hinum svokallaða, Sílikon dal og þar er fólk betur stætt en í Berkeley og nágrenni. Til að þóknast veðrinu var farið í bíó um kvöldið. Ég fékk að smakka smjörpopp í fyrsta og (sennilega) síðasta skipti. Ég held ég prófi svoleiðis ekki aftur alveg á næstunni. Um kvöldið keypti ég svo miða til Burbank, en hugmyndin var að heimsækja hinn frænda minn sem býr í Bandaríkjunum.

Ég flaug snemma morguninn eftir frá Oakland til Burbank, en Burbank er norð-austan við Los Angeles. Ég lenti í 30 stiga hita og glampandi sóla á Bob Hope flugvellinum í Burbank. Með því að fljúga hafði ég sparað mér 10 tíma akstur og orðið $150 fátækari, miðað við að ég hefði tekið rútu. Los Angeles var að mínu mati, þvert á það sem margir hafa sagt, skemmtileg. Kannski ekki Los Angeles sjálf, en ferðalagið um Los Angeles og nágrenni var vel þess virði að heimsækja, fannst mér. Björn Sveinn, frændi minn og konan hans, Susan, tóku vel á móti mér og fékk ég að búa hjá þeim og fjölskyldu hennar, þ.e.a.s. tengdaforeldrum hans, í frábæru yfirlæti í sennilega einu fallegasta hverfi á þessu svæði, Santa Clarita. Í Los Angeles var allt skoðað frá Hollywood til Beverly Hills, Mullholland, Valencia, Santa Monica, Universal City og fleira, og fleira. Eitt sem maður varð mjög var við á L.A. svæðinu voru vegalengdirnar, ef maður vildi gera eitthvað varð maður að keyra töluvert, og þá var að öllu jöfnu ekið ótrúlega hratt eftir 6 akreina hraðbrautum. Ein akreinin var næstum því alltaf tóm því þar máttu aðeins þeir keyra sem ferðuðust fleiri en einn í bíl, en slíkt er afar fátítt á þessum slóðum. Myndin af mér á Santa Monica ströndinni í góðu skapi, vatnið sem sést þarna í bakgrunni er KYRRAHAFIÐ, já það er rétt, það er víst ekki bara Atlantshaf heldur líka annað haf. Það hefði samt mátt gabba mig því erfitt var að sjá muninn. Alltaf að læra eitthvað nýtt.

Eitt sem maður kynntist í Bandaríkjunum var neyslumenningin. Allir matarskammtar eru ótrúlega stórir. Þó svo ég sé alinn upp við það að ekki megi leifa mat þá var ekki um annað að velja í sumum tilfellum. Það er mjög auðvelt að borða yfir sig þegar svona vel er skammtað. Sérstaklega þar sem maturinn er oft góður. Ekki var hann hollur. Hérna er ein mynd af morgunmat sem ég fékk, þetta heldur mannir gangandi allan daginn (og langt fram í næstu viku held ég).

Að kvöldi áttunda dags flaug ég aftur til baka frá Bob Hope til Oakland. Það kvöldið gisti ég aftur hjá Önundi og co. Daginn eftir nýtti ég í ýmislegt, t.d. að versla og spila körfubolta. Um kvöldið var mér boðinn alvöru páskamatur og síðan á tónleika. Frænka mín, Elinborg Harpa, dóttir Önundar er að læra að spila á gítar og gítarkennarinn hennar hafði mælt með gítarleikara sem myndi spila í Oakland þetta kvöldið. Mæðgurnar ætluðu því saman og ég fékk að fljóta með. Það kom í ljós að þarna var enginn annar en John Scofield ásamt þremur, og spiluðu þeir rosalega tónleika. Ég er ekki viss með mæðgurnar, en ég var alveg í sjöunda himni.

Ég fór aftur heim á mánudagskvöldi. Ég misáætlaði tímann sem ég hafði síðasta daginn og lagði af stað frá Berkeley aðeins tveimur tímum fyrir brottför. Þá þurftum við að keyra á háannatíma (um 17) í gegnum bæði Oakland og San Francisco til að komast á SFO flugvöllinn. Það gekk ótrúlega vel og náðum við þangað á hálftíma, sem er heimsmet held ég miðað við hvað þarna geta myndast miklir umferðarhnútar á þessum tíma dags. Þegar ég kom á flugvöllinn voru næstum allri komnir inn fyrir öryggishliðið svo það tók mig aðeins um hálftíma að skrá inn farangurinn og fara í gegn um öryggishliðið. Ég hafði skrifað póstkort sem vantaði á frímerki og að setja í póstkassa. Ég spurði í búð um frímerki, en afgreiðslustúlkan sagði mér að ekki væri hægt að kaupa frímerki eða senda póstkort inni á öryggissvæðinu. Ég varð nokkuð spældur. Ég velti fyrir mér hvað væri best að gera. Datt í hug að borga einhverjum starfsmanni á flugvellinum til þess að senda póstkortin fyrir mig. Þá fékk ég fáránlega hugmynd, ég ákvað að fara út af öryggissvæðinu kaupa frímerki og setja í póstkassa, 10 mínútum áður en átti að opna hliðið. Ég var töluvert stressaður og hljóp því eins og brjálaður út. fann frímerkja sjálfsala reytti upp peningana og tróð seðlunum í vélina. Seðla sjálfssalar eru óþolandi þeir hafna peningunum alltaf nokkrum sinnum áður en þeir loks taka við þeim. Ég þurfti að kaupa 5 frímerki saman í pakka. Ég reif þau upp eins hratt og ég gat sleit þau í sundur og með leiftur hraða sleikti ég bakhliðina á hverju þeirra og klístraði á póstkortin. Síðan andaði ég léttar. Það voru enn 5 mínútur í að hliðið átti að opna. Ég tók upp póstkortin, en ég hafði lagt þau á bekk á meðan ég límdi frímerkin á þau. Mér til mikillar skelfingar duttu öll frímerkin af. Ég hafði ekki sleikt þau nógu vel eða e-ð. Ég sleikti hvert þeirra svo mikið að það draup af þeim ýtti þeim á af öllum lífs og sálar kröftum, en til einskis. Nú íhugaði ég alvarlega að fara til baka og sleppa þessum póstkortum, ég þurfti að fara aftur í gegnum öryggistékk og allt. Ég bara gat ekki sætt mig við þetta svo ég hljóp að sjálfssalanum aftur og setti meiri pening í, frímerkin hlutu að vera gölluð. Það kom út annað búnt af frímerkjum. Ég endurtók leikinn, en til einskis. Ég var alveg að missa mig. Á sjálfsalanum stóð að frímerkin voru "self adhesive" og allt !!!!!! Þá sá ég allt í einu að þetta voru ekki sleiki-frímerki, heldur voru þetta límmiðar. Ég reif af bakhliðina klístraði þeim á póstkortin hljóp eins og fætur toguðu út úr flugstöðinni (þar var eini póstkassinn í grenndinni). Aftur inn, í gegnum öryggistékkið, og náði inn í vél. Síðan flaug ég heim og sit núna grátandi yfir öllum verkefnunum sem ég hefði getað klárað í páskafríinu. Köttur úti í mýri, setti upp-á sig stýri, úti er ævintýri.

Jæja

2006-03-27T14:00:00.000Z

Ooooohh, ég þarf að drattast út í búð! Það getur verið óttalega leiðinlegt að ganga út í matvöruverslun og til baka, þó svo að ferðin taki aðeins um tíu mínútur hvora leið. En svo áttaði ég mig á því að það er mánudagur. Margur líður af mánudags mæði, en ekki ég. Mánudagar hafa nefnilegan mjög bjartan hátind hérna á stúdentahælinu mínu, matklúbbinn. Ég eldaði fyrir hálfum mánuði síðan og er því laus allra mála. Núna þarf ég bara að mæta og borða. Þar af leiðandi þarf ég ekki að ganga út í búð og ekki að elda. Jahú! (lesið með vott af óstjórnanlegri gleði).
Annars er það aumingjaskapur að nenna ekki að trítla þennan spöl fram og til baka, einkum og sér í lagi þegar veðrið er svona gott. Já, hrímkaldur kuldaboli nístir ei lengur gegnum merg og bein, hitinn kominn upp í 7 gráður. Mesta hitabylgja í manna minnum. Annað eins hefur ekki mælst hjá veðurstofu Danmerkur síðan í Október 2005. Þó ekki sé tímabært að draga fram pilsið, eins og hún Ásdís gerir í hitabeltisloftslagi Suður-Frakklands, er þetta samt besta veður í heimi eftir danska veturinn.
Netheimurinn gleðst yfir þessum mánudegi, því ég ákvað að nota tímann sem hefði farið í búðarrápið í að skrifa þessa dagbókarfærslu og hef þar með auðgað annars fátæklega upplýsingaflóru netsins með þvaðri mínu. Ef það er full stórt til orða tekið, þá hef ég a.m.k. stolið frá þér tæpum tveimur mínútum.

Opið bréf Björns til Vilhelmínu

2006-03-20T16:12:00.000Z

Hæ

Takk fyrir að skrifa. Það er nú munur að hafa svona skínandi gott veður á Íslandi, hér er alltaf sk*takuldi. Til að bæta gráu ofan á svart er víst fuglaflensa af verstu gerð komin til Danmerkur. Ekki hef ég samt miklar áhyggjur af því. Það er nóg að gera í skólanum, verkefnaálag eyksta alltaf í síðari hálflleik í verkfræðináminu. Ég hafði frétt af henni nöfnu þinni, þetta voru sorgartíðindi. Amma sagði mér í símtali að hún hefði ekki verið svo gömul miðað við það sem mætti vænta af kanínum. Það verður þó a.m.k. þrifalegra í þvottahúsinu. Ég man vel eftir Gauja og bústaðnum hans, það voru skemmtilegir tímar þegar ég gat setið og horft á video í sumarbústaðnum hjá afa og ömmu (ég hef víst alltaf verið innipúki). Þarna í sumarbústaðnum var til heil videoleiga af BetaMax videospólum, en BetaMax var videospólustaðallinn sem tapaði fyrir videospólunum sem við þekkjum svo vel. Fyrir vikið fór e-r videoleiga á hausinn og þrotabúið var sent upp í sumarbústað. Ég þekki ekki alveg nógu vel bakgrunn þessarra videospóla, en ég vildi óska þess að ég hefði mátt eiga spólusafnið (og videotækin, því það er ekki hægt að fá svoleiðis lengur, held ég, fyrir BetaMax) þegar bústaðurinn var seldur, en það var allt látið fylgja. Þarna voru allar helstu perlur kvikmyndasögunnar frá Galdrakarlinum í Oz til Stjörnustŕiða. En nóg um svoleiðis vitleysu.
Um daginn var svokölluð TDC hátíð hér á Kollegíinu, en slíkar hátíðir fara fram á hverju misseri. Venjan er sú að valið er þema og síðan klæðist fólk grímubúningum og skreytir herbergin sín eftir eigin hugarflugi innan þessa þema. Allir borða saman og svo eru herbergin þrædd og allir fá að sjá skreytingarnar og njóta drykkja í boði hússins (þ.e.a.s. herbergisins).
Síðast var þemað kvikmyndir og herbergin voru hver öðru skrautlegri, en þó ekki eins skrautleg og íbúarnir því fólk var klætt eins og börn á öskudag. Þarna var Fred Flintstone, Wilma og Betty, Tveir sjóræningjar, Þumalína, Fiskurinn Nemo, Lille Per (sem er Dönsk teiknimyndapersóna) og fleira og fleira. Ég sem hafði ekki gert mér grein fyrir alvöru málsins hafði valið mér þema en gert ósköp lítið fyrir hvort tveggja, mig og herbergið. Í rauninni mætti ég bara sem Björn en ekki e-r kvikmyndapersóna. Ég var hálfpartinn skammaður, en hafði þó þá afsökun að vita einfaldlega ekki betur.
Núna um daginn var s.s. aftur komið að þessarri hátíð. Þemað var illska. Ég átti mjög erfitt með að fá hugmyndir innan þemans, augljósast var að klæða sig upp sem púka eða vampíru, en það var líka heldur mikil klisja, auk þess var ekki auðvelt að redda búning með skömmum fyrirvara. Þá datt mér í hug einn vondur kall úr nýlegri stjörnustríðs mynd, eini búningurinn sem þurfti var dökkur kufl (sem mátti redda með rúmteppi), rauðlitað kústksaft (sem var geislasverð) og svo hellingur af andlitsmálningu (karlinn var allur út í rauðum svörtum flekkjum). Þetta var einfalt þó svo að ég þyrfti að mála mig allan í framan.
Þegar nær dró hátíðinni var verkefnavinna alveg á milljón og ég fann hvergi tíma til að redda andlitsmálningu (eða rauðu kústskafti). Á hátíðardaginn sjálfan ákvað ég að bíta í það súra epli að það var orðið of seint að gera neitt og mæta aftur einfaldlega sem Björn (ég gæti svo sem sagst vera Vondi Bjössi). Það kom þá í ljós að ég var ekki sá eini sem hafði ekki gert neitt, því allir voru bara í eigin persónu. Kvöldið var síðan ágætis skemmtun, en það hefði verið ótrúlega fyndið ef ég hefði einn mætt rauð-málaður í framan með rúmteppið vafið um mig og haldandi á kústskafti, og svo hefðu allir hinir bara verið í hversdagsfötunum.
En ég hef þetta ekki lengra í bili. Skilaðu bestu kveðjum til allra.

Björn

Jólatónleikar

2005-12-03T19:14:00.000Z

Föstudaginn 9. desember klukkan 20:00 heldur kórinn Staka jólatónleika sína í Skt. Paulskirkju. Aðgangseyrir er 40 krónur.

Á dagskrá tónleikanna eru lög eftir m.a. Britten, la Cour, Eccert, Báru Grímsdóttur, Harald V. Sveinbjörnsson og Karólínu Eiríksdóttur.

Að tónleikum loknum verður boðið upp á julegløgg og pebernødder í Jónshúsi.

1

2005-12-02T12:43:00.000Z

2

2005-12-01T16:03:00.000Z

3

2005-11-30T08:17:00.000Z

4

2005-11-29T15:54:00.000Z

Lesið vir2004

2005-11-20T11:22:00.000Z

Bragi er með tillögu að desemberhittingi heima á Fróni í jólafríinu. Ég legg til að allir vírarar sem ekki vilja vera fjarri góðu gamni leggi leið sína á vir2004 síðuna okkar og leggi orð í belg. Þeir sem vilja vera fjarri góðu gamni ættu líka að setja inn athugasemd.

Kvenbílstjórar eru verri

2005-11-11T22:03:00.000Z

Í gær var annað pókerkvöldið hjá okkur, strákunum í Danmörku. Að þessu sinni var hist heima hjá Ara, en hann býr niðri á Íslandsbryggju (hversu viðeigandi getur þetta verið?). Það kom í ljós að Ari býr í mesta hobbýherbergi í heiminum. þar er allt í senn, tölva, fótboltaspil, píluspjald og pókersett. Það var því ekki augnablik af leiðindum í boði. Byrjað var á nokkrum lotum af borð-fótbolta, því næst var pöntuð tyrkjapizza. Pizzustaðurinn var á jarðhæð í sama húsi og Ari býr í (sem bætir enn frekar á hobbýherbergis-þemað sem er í gangi þarna). Spilið gekk langt fram á nótt og þegar upp var staðið var ég aftur í plús, þrátt fyrir að látlaust hafi verið svindlað á mér. Ég græddi 2200 % meira en síðast og ef þetta heldur áfram sem horfir þá fer heildarvinningurinn að nægja til að borga strætóferðina (1 stk aðra leið).
Ég lenti aftur í því að þurfa að hlaupa eins og ég ætti lífið að leysa, en núna var ég að ná næstsíðasta vagni.
Ég horfði á vagninn taka af stað, en þegar hann færst áfram um tvo metra neiddist hann að stoppa og bíða eftir að umferðinni linnti svo að hann kæmist út á götu. Ég kom hlaupandi upp að vagninum og, ólíkt kvöldinu áður, bankaði ég kurteisislega á strætó dyrnar en brá heldur betur í brún þegar strætóbílstjórinn, sem var kona, horfði bara illilega á mig hristi höfuðið hægt og sat svo bara áfram og beið eftir að komast út á götu. Fyrir vikið fékk ég að standa í náttmyrkrinu í hálftíma og bíða eftir síðasta vagninum. Ég þakkaði bara mínum sæla fyrir að þetta var ekki síðasti vagninn.
Aðeins einu sinni man ég eftir að hafa fengið svona kaldar móttökur frá vagnstjóra. Það var á Íslandi fyrir tæpum einum og hálfum áratug síðan. Það voru keimlíkar kringumstæður. Þá var ég lítill trítill, sem kom hlaupandi úr tónlistarskólanum með fiðlutöskuna í hendi í frosti og kulda. Strætó keyrir af stað þegar ég kem hlaupandi á eftir honum en lendir á rauðu ljósi á næstu gatnamótum, sem voru aðeins örfáum metrum frá (ljósin á horni Frakkastígs og Hverfisgötu). Ég, líkt og í gær, bankaði kurteisislega á dyrnar og konan sem ók þeim strætisvagni horfði bara á mig og hristi höfuðið hægt og rólega. Síðan sat hún bara þarna í mestu makindum þangað til ljósið varð aftur grænt og ég fékk að slá mér hita í frosthörkunni þangað til næsti vagn kom.
Í báðum tilfellunum voru bílstjórarnir kvennkyns og ég man ekki eftir að karlkyns vagnstjóri hafi komið svona fram við mig. Því verð ég að draga þá ályktun að kvenkyns bílstjórar séu verri, þ.e. í merkingunni illar. Konur eru engan veginn ófærari bílstjórar en karlar (jafnvel betri) en þegar þær komast undir stýri þá virðast þær missa alla samúð. Kannski er það fullgróft hjá mér að alhæfa svona, en tölfræðin talar sínu máli.

Jazzhouse

2005-11-10T14:16:00.000Z

Þau ykkar sem fylgst hafa með tóku eftir því að ég keypti miða á Brad Mehldau Trio fyrir löngu síðan. Í gær var örlagadagurinn mikli. Ég ferðaðist til Jazzhouse, en það er staðurinn sem tónleikarnir fóru fram á. Hann er staðsettur við Niels Hemmingsens Gade sem er hliðargata af Strøget, eða Strikinu eins og Íslendingar kalla það. Þetta er ekki stór staður en hann er ágætur sem djasstónleikastaður. Áhorfendur sátu nánast uppi á sviðinu og ég var ekki meira en tveimur til þremur metrum frá snillingunum. Ég mætti klukkutíma fyrir sýningu og fékk fyrir vikið þetta fína sæti.
Það var uppselt og í Jazzhouse þýðir það troðfullt hús. Það var styttra á milli sætaraða en í Háskólabíói og ég sá fyrir mér í anda vandamálin sem kæmu upp ef eldur myndi kvikna. Til allrar hamingju gerðist það ekki, fyrir utan eldmóðin sem hljómsveitin kveikti. Ég sat við hliðina á norskum hjónum sem voru mjög líbó og spjölluðu helling við mig. Hann talaði ensku við mig en jánkaði öllu á Norsku, jooh! hrópaði hann þegar látlaust yes, jeh (á danska vísu) eða já hefði dugað.
Ég ræddi líka við annan náunga í biðröðinni á klósettið og eftir þetta úrtak get ég dregið þá ályktun að meðal Brad Mehldau áhorfandinn sé karlkyns, áhugapíanisti, milli tvítugs og fimmtugs.
Tónleikarnir sjálfir voru alveg hreint magnaðir. Brad er ótrúlega fær og lagavalið var skemmtilegt. Lék hann þá jafnt eigin lög sem annarra. Hann tók meira að segja eitt nýtt lag sem ekki hafði hlotið neinn titil ennþá. Ég held ég hafi aldrei verið á tónleikum þar sem ég hef heyrt jafn glæsilega leikið á píanóið. Brad býr yfir ótrúlegri tækni og hver einasta nóta hljómaði ótrúlega vel. En hann á ekki einn heiðurinn af frábærum tónleikum því með honum léku Larry Grenadier, á bassa, og Jeff Balmer, á trommur. Þeir voru báðir magnaðir og slæ ég því hér með á fast að þeir séu snillingar, hver á sitt hljóðfæri, þó svo ég sé ekki mikil sérfræðingur í trommu- eða bassaspili.
Tónleikarnir byrjuðu kortér í níu, áttu að byrja hálf en svona eru stjörnustælarnir í þessum gaukum. Á móti kom að þeir spiluðu eins og þeir ættu lífið að leysa, tóku þrjú uppklappslög og hvað eina. Ég leit ekki á klukkuna fyrr en ég stóð úti á götu fyrir utan Jazzhouse eftir tónleikana. Þá var hún fimm mínútur í miðnætti. Sýningin hafði verið rúmir þrír tímar (með hléi). Enda var orðið ansi sveitt þarna inni undir lokinn. Hvíta skyrtan, sem trommarinn var í var orðin gegnblaut. Sjálfur var ég kófsveittur, þó ég hafi bara setið. Sá eini í húsinu sem virtist ekki svitna var Brad. Hann sýndi ekki svipbrigði alla tónleikana, svellkaldur.
En hvað um það. Ég stóð úti á götu eftir tónleikana og horfði á úrið, fimm mínútur í tólf. Síðasta ferðin, sem vagninn minn fer, upp í Lyngby fór frá Nørreport klukkan þrjár mínútur yfir tólf. Með því að hlaupa hraðar en Michael Johnson dreymir um, vera mjög heppinn með neðanjarðarlestina og hlaupa síðan ennþá hraðar síðustu metrana þegar ég sá vagninn keyra af stað, berja og góla utan í akandi vagninn, tókst mér að fá far. Þetta sparaði mér töluvert vesen við heimförina. Ég hélt (og núna er ég ekki að grínast) að það myndi líða yfir mig í vagninum, ég hljóp svo hratt. Ég sat másandi og blásandi í vagninum eins og ég væri að kafna. En ég jafnaði mig þó og komst heim í heilu lagi.
Niðurstaða: Stórfínir tónleikar plús "holl" loftháð líkamsrækt plús náði vagninum jafngildir vel heppnað kvöld. Sáttur!

Christiansborg slotskirke

2005-11-09T14:35:00.000Z

Kóræfingin í gær fór fram í Christiansborg slotskirke. Hún sést hérna á myndinni. (Kirkjan er byggingin með súlurnar yfir inngangnum). Stóra byggingin í framhaldi af kirkjunni er Christiansborg höllin (þessi stóra gráa með koparþakinu og turni efst).

Það sést líka í aftari hlutann á styttu af manni á hesti, en ég hef ekki hugmynd um hver það á að vera.
Kórstjórnandinn okkar er í orgelnámi við hinn konunglega tónlistarskóla Danmerkur og hefur því lyklavöld að kirkjunni, þar sem hún er æfingarhúsnæði orgeldeildar skólans. Þar er líka svakalegur fjöldi af orgelum, píanóum og margskonar ættingjum þessara hljóðfæra frá ýmsum tímum tónlistarsögunnar. Það var mjög gaman að æfa í þessu húsi, þó svo að vísu hafi ekki verið æft í aðalsalnum nema að mjög litlu leiti. En það er svo mikil lofthæð og (að mér finnst) gott andrúmsloft þarna inni. Ég fann þessa skemmtilegu síðu, fyrir þá sem vilja sjá hvernig kirkjan er að innan. Hátindur æfingarinnar var að geta prófað að spila á sembal, en slíkt hef ég ekki gert fyrr. Það er gjörólíkt því að spila á píanó.
Eftir æfinguna var farið á pub. Krakkarnir fóru á stað sem býður oft upp á lifandi jazz. Að vísu var ekkert að gerast þar þetta kvöldið, fyrir utan komu okkar. En um helgar er víst þrumustuð þarna og stór nöfn úr dönsku jazzsenunni munu víst leika þarna á sunnudaginn. Kannski skelli ég mér.

Helgi í sveitinni

2005-11-07T22:04:00.000Z

Ég fór í ferðalag út í sveit og heimsótti systur mína, Gunnþórunni, sem býr í Árósum ásamt kærastanum sínum, Michael, og litlu stelpunni þeirra, Nínu Margréti. Ég fór eldsnemma um laugardagsmorguninn, skellti mér í lestina og þaut af stað út í óvissuna. Það fór framhjá mér alfarið að í langlestarferðum, hér í Danmörku, þarf að kaupa sérstaka viðbót við lestarmiðann ef maður vill vera þeirra þæginda njótandi að fá að sitja á leiðinni. Ég gekk inn í lestina og hlunkaðist í næsta lausa sæti til þess eins að standa strax upp aftur, ekki af því að eigandi sætisins kom, heldur vegna þess að eldri hjón, sem sátu í sömu sætaröð, tóku á sig þá borgaralegu skyldu að reka mig í burtu. Sætin voru víst frátekin frá Óðinsvéum til Árósa, auk þess sem þau sjálf sögðust fara úr í Óðinsvéum og sögðu þau við mig að ég mætti sitja í sætinu frá Óðinsvéum eftir að þau færu sjálf úr. Ég þurfti því að ráfa á milli sæta, sem var þó skömminni skárri en að standa í þessa rúmu þrjá tíma sem ferðin tók.
Þegar ég kom til Árósa tók Michael á móti mér á lestarstöðinni, bauð mig velkominn, og brunaði með mig niður á Bazaar. Bazaar er risastór markaður líkur kolaportinu þar sem hægt er að kaupa allt milli himins og jarðar. Þessi staður er alfarið í höndum tyrkneskra innflytjenda og það er ansi skemmtileg stemning að koma þarna. Eins og að vera kominn stundarkorn til Tyrklands. Þarna keyptum við grænmeti fyrir slikk og fengum okkur e-s konar tyrkneskt enchilada í Arababrauði (svokölluðu) og var þetta firnagott. Við keyptum fleiri kíló af ávöxtum og grænmeti sem nota átti í skírnar- og afmælisveislu á sunnudeginum.
Þannig var mál með vexti að Nína litla hafði verið skírð á Íslandi og aldrei fengið neina skírnarveislu í Danmörku, fyrir dönsku fjölskylduna. Til viðbótar við þetta átti Nadi, stelpan sem Michael á fyrir, 10 ára afmæli, þ.a. mikil veisla var í uppsiglingu.
Við ókum því næst heim til þeirra og fékk ég hlýjar móttökur, ekki síst frá Nínu sem er ótrúlega brosmild (þó svo hún eigi það til að vakna í fýlu um miðjar nætur) og ósköp sæt. Ég kynntist nokkrum nágrönnum þeirra og fékk að skoða plöntusafnið hans Michael, sem er ansi laglegt, þar er að finna plöntur sem ég hef aðeins séð í bókum eins og t.d. Nepenthes coccinea. Um kvöldið var m.a. spilað Risk og horft á South Park á þýsku, sem er að mínu mati skemmtilegra en að horfa á það á ensku.
Daginn eftir var stóra veislan. Þau höfðu leigt sal og klukkan tvö byrjaði fólkið að streyma inn. Fólk var að mæta allstaðar að frá Danmörku og víðar. Sumir frá Kaupmannahöfn og Lyngby, foreldrar Michaels búa síðan í námunda við þýsk-dönsku landamærin. Mjög margir voru þó frá Árósum og nágrenni. Þarna voru hvort tveggja Íslendingar og Danir og allir í asastuði. Ég fékk að spreyta mig á dönskunni og niðurstaðan var sú að ég þarf virkilega að vinna í henni, ekki síst orðaforða. Mörg samtöl höfnuðu sem einræða danans ásamt samþykki frá mér, á forminu "ja" eða "ok". En þetta var engu að síður mjög lærdómsríkt. Boðið var upp á óteljandi sortir af kökum og kræsingum, íslenskum sem dönskum. Mikið framboð var á hnossgætinu og allir fóru mettir heim. Það kom síðan aðeins í bakið á okkur aftur því að nú þurfti vinna í að afgreiða þessa afganga að veislunni lokinni. Skötuhjúin gerðu sér bara lítið fyrir og slógu upp annarri veislu (öllu fámennarri þó) fyrir nágranna sína í blokkinni. Reyndar höfðu þau öll verið í hinni veislunni, en það hindraði fólk ekki í að mæta og skella í sig einum til tveimur kökusneiðum.
Ég lagði ekki af stað heim fyrr en um mánudagsmorguninn. Ég átti frí um morguninn og náði því rétt mátulega í fyrirlesturinn eftir hádegi. Í heildina litið nokkuð þétt helgi.

Föstudagskvöld

2005-11-03T15:34:00.000Z

Það er nokkuð ljóst að bloggið er komið nokkrum dögum úr fasa, en þar sem undanfarnir dagar hafa verið frekar viðburðalitlir ætti ég fljótlega að komast aftur á strik.

Mig langar samt að segja frá síðasta föstudagskvöldi. Þá voru hér í bæ þær Soffía og Svava ásamt skautafélagi frá Íslandi. Þær stöllur hringdu í mig og spurðu hvort ég hefði áhuga á að fara út að borða með þeim. Ég var ekki í nokkrum vafa, greip húfuna mína og stakk henni í vasann, skellti á mig jakka og hjólaði eins og fætur toguðu (eða þannig) niður í bæ. Um áttaleitið byrjuðum við á allrækilegri leit að veitingastað því það kom í ljós að ótrúlega margir veitingastaðir lokuðu klukkan 8 ... og það á föstudagsköldi! Sem okkur fannst alveg út í hött. Á endanum höfðum við ráfað um nokkurnveginn hvern einn og einasta kima Lyngby en fundum loksins einn stað sem var opinn svona seint. Það var ekki sérlega snyrtilegur staður, frekar hávær og virtist frekar vera bar en veitingastaður. En við pöntuðum okkur að borða og verð ég að viðurkenna að mér fannst maturinn þokkalegur ég fékk hálfan kjúkling og (bókstaflega) fjall af frönskum kartöflum, svo mikið að ég gat ekki klárað þær allar og er þá mikið sagt. Við ræddum alla heima og geima og svo um tíuleitið fylgdi ég skvísunum út á lestarstöð, því þær búa í Fredriksberg. Þegar þessu var lokið hjólað ég aftur í mestu makindum heim á kollegí.
Fyrir þau sem ekki vita tekur það u.þ.b. korter að hjóla niður í Lyngby frá kollegíinu en rúmar 20 mínútur til baka því þar er svakaleg brekka, sem ég kalla Byrjendabrjót því byrjendur og þolminni hjólreiðamenn hafa það ekki af (nema með miklum erfiðismunum) að hjóla upp brekkuna.

Hér sést Lance hjóla upp Byrjendabrjót.

Þegar ég kom heim á kollegíið og leit í vasa minn kom í ljós að húfan mín var horfin. Ég held frekar mikið upp á þessa húfu. Hún hafði dottið úr vasanum mínum. Þ.a. klukkan hálf ellefu um föstudagskvöld hjólaði ég af stað í niðamyrkri til að finna svarta húfu sem lá, hugsanlega, einhversstaðar á svörtu malbikinu í Lyngby. Ég þurfti núna að fara nákvæmlega sömu leið og við höfðum farið fyrr um daginn, nema miklu hægar, skimandi göturnar eftir húfunni. Þá fyrst fann ég fyrir því að við höfðum farið út um allt. Ég kom líka við á lestarstöðinni og veitingastaðnum, en hvergi var húfan mín. Eftir rúmlega klukkutíma leit snéri ég heim á leið tómhentur. Ég hélt samt áfram að skima göturnar þar sem ég hafði hjólað, samkvæmt umferðarreglum, hægra meginn á götunni báðar leiðir.
Og viti menn húfan lá á svörtu malbikinu í dimmunni undir dauðum ljósastaur aðeins 2 mínútum frá kollegíinu. Ég hafði sem sagt misst húfuna á síðustu metrunum. Hefði ég farið öfugan hring í leit að henni hefði leitin tekið 5 mínútur, ekki 90. En ég fann húfuna og var nokkuð ánægður með það. Það sem meira var þá lá hún á þurru malbiki, ekki í drullupolli eða e-u ógeði. Heppinn!

Svona voru skilyrðin þar sem ég fann húfuna mína

Enn um óperukvöldið

2005-10-30T19:32:00.000Z

Ég var svo uppnuminn af þessu óperuævintýri að ég ætla að hafa aðra færslu um kvöldið góða. Þessi umfjöllun verður þó af öðrum toga, þ.e. ég hyggst skrifa um ferð mína í óperuna.
Þannig stóð til að sama kvöld og Birni bauðst að fara, með mætum vinum sínum frá Svíaríki , að sjá óperuverkið alræmda Turandot átti hann að elda fyrir matklúbb. Til að allt gengi upp þurfti því maturinn að vera tilbúinn klukkan 18:00 því óperan byrjaði klukkan 20:00. Það vita kannski ekki allir að óperan, ólíkt fyrirlestrum í Háskólum, byrjar á tilskyldum tíma og þá er húsinu læst. Seinkomufólk fær ekki að koma inn fyrr en í hléi (ef það er heppið). Til að hafa vaðið fyrir neðan mig matbjó ég því fyrir tilskilinn tíma og rauk svo út. Ég var kominn út á strætisvagnabiðstöð klukkan tíu mínútur yfir sex. Ég hafði séð á netinu að ferðin ætti að taka fjörutíu til fimmtíu mínútur og ég þurfti að taka strætisvagn, lest og svo annan strætisvagn. Fjöldi farartækjanna dróg ekki úr mér móð því eins og dyggir lesendur þessa bloggs vita þykir mér gaman að taka strætó.
Ferðin gekk framan af eins og í sögu. Fyrsti vagninn var um hálftíma að keyra frá Lyngby til Nørreport, samkvæmt áætlun, þar skipti ég svo yfir í neðanjarðarlestina. Lestin beið eftir mér með dyrnar opnar þegar ég kom og ég fór að velta fyrir mér hvort ég hefði ekki betur borðað áður enn ég lagði af stað, þar sem ég var í versta falli á áætlun og með meiri en nógan tíma til stefnu. Þá tók annað við.
Ég fór úr neðanjarðarlestinni á Christianshavn St. og rölti að síðustu stoppistöðinni á ferðaáætluninni. Þegar ég kom upp úr lestinni blasti hins vegar við mér geigvænleg sýn. Firnin öll af lögregluþjónum á mótorhjólum og bílum höfðu stillt sér upp við hver einustu gatnamót á löngu bili. Mitt á miðri götunni stóð svo vagn, með sama númeri og ég átti að taka, með stöðuljósin á. Reyndar var þessi vagn að fara í öfuga átt við það sem ég átti að fara. Hryðjuverkaóttinn gerði vart við sig og ég velti fyrir mér hvort þarna væri um sprengjuhótun að ræða, en lögreglan gerði ekkert til að halda fólki frá svæðinu þ.a. sú pæling var fljótt útilokuð. Ekkert virtist gerast, annað en að löggan stöðvaði alla umferð og umræddur vagn stóð kyrr á miðri götunni, fullur af farþegum með vagnstjórann undir stýri. Eftir 10-15 mínútur af þessu byrjuðu lögregluþjónarnir að aka af stað einn af öðrum. Síðan keyrði vagninn af stað, eins og ekkert hefði í skorist. Meðan á þessu stóð skaut ég rótum við biðskiltið og horfði angistaraugum á vagninn og lögreglumennina á víxl. Jafnframt horfði ég leitaraugum eftir vagninum mínum, sem ekkert bólaði á.[1] Einn vagn, sem átti að koma á meðan skrípalætin í löggunni fóru fram, kom ekki. Eftir að löggan var farinn og klukkan náði þeim tímapunkti er áætluninn sagði að næsti vagn ætti að koma kom enginn vagn. Sem sagt tveir vagnar í röð komu ekki. Ég var orðinn svolítið órólegur (og svangur) en beið eftir næsta vagni. Næsti vagn kom á réttum tíma mér til mikillar ánægju. Mér til engrar ánægju hinsvegar var kominn 1stk vagnsfyllir af fólki sem var að bíða eftir þessum sama vagni. Óperuþyrstir danir í kjólfötum tróðu hvern annan oní drullusvaðið til að kreistast inn í vagninn um leið og hann stöðvaði. Vagninn hafði greinilega fengið svipaðar móttökur á fyrri biðstöðvum og var langt því frá að vera tómur. Þannig fór því að ég og hinir veikbyggðari danir, sem ekki höfðu haft þrótt til að taka þátt í slagnum, stóðum eftir og biðum eftir næsta vagni. Þegar hér var komið sögu var ekki nema um förutíu mínútur í sýningu og mér var ekki farið að lítast á blikuna. Dönunum var ekki heldur farið að lítast á blikuna þegar næsti vagn kom ekki og fólkið byrjaði hvert á fætur öðru að veifa til sín leigubíla. Ég var orðinn of svangur til að standast freistinguna lengur. Ég sá að næsti vagn átti að koma eftir tíu mínútur og hljóp ég því eins og fætur toguðu yfir götuna og inní sjö-ellefu verslun og keypti mér pylsutilboð. Nóg var að gera í búðinni, þ.a. þegar ég sté út með pylsuna mína hafði ég tvær mínútur þangað til að vagninn ætti að koma. Ég hafði séð hvernig vagnstjórarnir, af mikilli mannvonsku, vísa svöngum matvælaneytandi væntanlegum farþegum frá þar sem ekki má hafa opin matarílát í vagninum. Ég gat heldur ekki stungið pylsunni í vasann þ.a. mér tókst að gleypa pylsuna í heilulagi og sturta í mig hálfum lítra af kakómjólk á áðurnefndum tveimur mínútum.
Ég var aftur kominn út á biðstöð. Ég horfði á klukkuna og taldi niður 10, 9, 8, 7, 6, 5, 4, 3, 2, 1 ... NÚNA ... en það kom engin vagn ... -15, -16, -17, ...-103, -104 ... Það var nokkuð greinilegt að enn og aftur væri enginn vagn. Ég var kominn að þeim tímapunkti að taka til fótanna og hlaupa í óperuna. Aðeins var um hálftími til stefnu og kortér í næsta vagn. Ég ákvað samt síðan að þar sem ég hafði ekki græna glóru um hvar þetta óperuhús var væri best að hætta á að bíða eftir næsta vagni, frekar en að æða út í náttmyrkrið eins og fætur toguðu.[2]
Næsti vagn kom loks skröltandi á eftir pylsusala sem keyrði heimleiðis á sölubásnum sínum. Það er ástæða fyrir því að pylsusölubás hefur aldrei unnið í kvartmílu. En núna var ég kominn um borð í vagninn og stefnan loks tekin á óperuna. Ég kom í óperuna, u.þ.b. tíu mínútur í, þar sem ég fékk hlýjar móttökur og skemmti mér konunglega, eins og lesa má um í eldra bloggi.

[1] Höfundur vill taka fram að þó svo gefið sé í skyn að hann hafi fjöldamörg augu sem öll þjóni ólíkum tilgangi þá er ekki um slíkt að ræða. Höfundur er ekki átteygður eins og kónguló þó svo ætla megi að hann hafi leitaraugu, angistaraugu, gleraugu, venjuleg augu gagnaugu og gæti látið festa á sig ástaraugu. Hann hefur aðeins venjuleg augu og gleraugu. Hin augun falla undir þessa áðurnefndu tvo augnflokka nema gagnaugun, en það er önnur saga.

[2] Ekki var nægur tími til að beita Random Walk leitaraðferðinni.

Kvöldstund í óperunni

2005-10-29T12:43:00.000Z

Ég fór, á fimmtudaginn var, í óperuna. Andri og Kolla voru svo almennileg að bjóða mér með sér og ég skemmti mér konunglega. Óperan sem farið var að sjá heitir Turandot og er eftir Puccini. Þetta var víst hans síðasta verk en þó ekki hans sísta. Leikritið fjallar um ungan prins í útlegð frá ríkis sínu sem verður ástfanginn af kínverska prinsessuskassinu Turandot. Turandot er ekki hrifin af giftingartilhugsuninni og lætur því hálshöggva alla vonbiðla sína ef þeir geta ekki svarað þremur gátum er hún leggur fyrir þá. Turandot er fögur og notar obsession frá Calvin Klein (eða eitthvað sambærilega fínt ilmvatn) því ungi prinsinn verður friðlaus af ást eftir að líta hana augum eitt augnablik og finna angan af ilmvatni hennar.
Ég ætla nú ekki að breytast í myndbönd mánaðarins og kjafta öllum söguþræðinum, en ætla í stað þess að segja, enn og aftur, að þetta er fín ópera og inniheldur meðal annars hið fræga lag Nessun Dorma, sem er víst orðið einkennislag Pavarottis.
Þessi ópera var bönnuð í Kína um áratuga skeið þar sem Kínverjum þótti hún draga upp ljóta mynd af Kína. Hún var hinsvegar aftur tekin í náð á tíunda áratug síðustu aldar og var sett upp heljarennar sýning. Þar komu fram margir af bestu óperusöngvurum heims og Kristján Jóhannsson þar á meðal. Hann fór með hlutverk aðalpersónunnar, unga prinsins.
En og aftur vil ég þakka Kollu og Andra fyrir að bjóða mér með og ég vona að þau eigi sem ánægjulegasta helgi hér í kóngsins København.

Strætó

2005-10-25T21:24:00.000Z

Mér finnst, satt best að segja, nokkuð gaman að taka strætó hérna í Danmörku. Hann gengur nokkuð títt og vegalengdirnar eru hæfilega langar. Þegar ég segi hæfilega langar á ég við að það gefst ágætis tími til að góna út um gluggann og reyna að hugsa um ekki neitt í smástund. Stundum lendir maður á hressum vagnstjórum sem ákveða að nota hátalarakerfið í vagninum til að fara með dægurmál, t.d. um daginn þegar litli danski prinsinn fæddist. Þá var ég einmitt í strætó og með reglulegu millibili kom vagnstjórinn með fréttaskot: "Litli kúturinn vóg 14 merkur og fyrstu myndirnar voru teknar af honum rétt í þessu"; eða eitthvað í þessum dúr.
Það er líka nokkuð gaman að fylgjast með því hvernig fólk hér fer eftir hinum skráðu og óskráðu reglum strætisvagnsins. Hér fer fólk hispurslaust eftir reglunum hver á að sitja hvar, ef kona kemur inn með barnavagn er samstundis staðið upp úr barnavagnastólunum. Sömuleiðis ef aldrað fólk kemur í vagninn eru fráteknu sætin samstundis rýmd. En síðan eru það óskráðu reglurnar.

Allir eiga að sitja og horfa út um gluggann eða út í loftið. Aðeins má víkja frá þessari reglu ef þú þekkir einhvern í vagninum. Þá má tala við viðkomandi.

Það er stranglega bannað að setjast við hliðina á öðrum farþega fyrr en a.m.k. einn farþegi er í hverri sætaröð.

Undantekningin á þessari reglu er þó þegar aftast í vagninum eru fimm sæti í einni röð. Þá skal samt hafa a.m.k. eitt sæti á milli farþega og helst ekki að setjast þar fyrr en engin laus sætapör eru eftir.

Ef þú þarft að setjast við hliðina á öðrum farþega þá ber þér að færa þig um leið og sætapar losnar.

Viðurlög við broti á hinum óskrifuðu reglum strætisvagnsins eru skrítin augnaráð frá öðrum farþegum og tilheyrandi hugsanir þeirra um hvað afbrotamaðurinn sé skrítinn.

Ég fylltist einmitt stolti í strætó í dag. Ég sat einn og horfði út um gluggann. Vagninn var fullur í þeirri merkingu að ekki var neitt sætapar laust. Ég sá gróflega með endurspeglun úr rúðunni að lokkaprúð stúlka kom inn í vagninn. Hvað veit ég fyrr en hún hefur vegið og metið kostina af sætisfélögum og ákvað að setjast við hliðina á mér. Ég gerði í því að sitja beinn í baki og glæsilegur án þess þó að líta frá rúðunni. Tíminn leið og ég tók eftir því að farið var að fækka í vagninum. Ég tók líka eftir lausum sætapörum. Stúlkan færði sig hvergi. Núna var ég ánægður. Þessi stelpa var svo hrifin af mér að hún þverbraut allar velsemdarreglur strætisvagnanna til að sitja við hliðina á mér. Löngu seinna þurfti ég að fara úr vagninum og því fylgdi sá heiður að biðja stúlkuna að víkja frá. Ég fékk næstum því hjartaáfall þegar ég sá að stelpan reyndist vera illa lyktandi rastafari með dreadlokka sem hefðu fengið Marley til að snoða sig. Héðan í frá horfi ég út um gluggann, ekki á spegilmyndir.

Úr Gríslenskri Morðabók:

Sætapar: 1. no Tvö sæti hlið við hlið. Við hvert borð í skólastofunni var sætapar

2. Spendýr af flokki fremdardýra. S finnast einkum í frumskógum Súmötru. S hafa rauðleitan feld og eru ósköp sætir.

3. Kærustupar sem er sætt, einkum fyrir að bjóða einstæðingum í óperuna.

Litlu gleðistundirnar

2005-10-24T15:12:00.000Z

Litla hjarta mitt fylltist gleði er ég kom inn í þvottahúsið. Reyndar ekki alveg á því augnabliki, heldur stuttu seinna. Ég hafði tínt saman öll fötin mín þurfti að þvo og flokkað þau eftir kúnstarinnar reglum. Mér fannst ekki réttlætanlegt að setja eina flík sér í vél, svo með smá hagræðingu og endurskilgreiningu á litum og efni nokkurra flíka fækkaði ég þessu niður í tvær aðskildar vélar. Hvor vél um sig myndi ekki vera nema hálffull og kostnaðurinn tvöfaldur miðað við að geta komið öllu í sömu vél, en svona varð þetta að vera. Þess vegna fylltist litla hjarta mitt gleði, eins og áður sagði, þegar ég komst að því að gjaldfærslukerfið í þvottahúsinu var bilað og því ókeypis að nota þvottavélar og þurrkara. Þar að auki var líka laus þvottasnúra svo ég gat hengt upp þvottinn minn að þvotti loknum.
Dönsku stelpurnar nýttu tækifærið og skelltu sér með þvottinum, fyrst það var ókeypis.

Fugle Influenza

2005-10-23T21:27:00.000Z

Þegar fréttir bárust af fuglaflensu í Tyrklandi og Búlgaríu hugsaði ég með mér að enn væri, líkast til, dágóður tími áður en pestin bærist hingað. "Það þarf örugglega ekkert að hugsa um þetta fyrr en farfuglarnir fara að flykkjast hingað með vorinu." Svo rak ég augun í það í dag að þetta er þegar komið til Svíþjóðar og að í Bretlandi fannst m.a.s. H5N1 afbrigði. Fyrir þau sem ekki vita er það veiran sem getur borist í menn með hvimleiðum afleiðingum.
Tilhugsunin var öðruvísi þegar þetta greindist í Suðaustur-Asíu en núna þegar óværan bankar á dyrnar í Norður Evrópu er mér ekki um sel. Gott að vita að ég er í órafjarlægð frá Stokkhólmi. Vonum bara að fuglarnir haldi sér frá Danmörku. Það er best þannig. Annars sýnist mér á öllu að það styttist í að látið verði reyna á bóluefnahafið sem Vestur-Evrópu þjóðirnar hafa birgt sig upp með. Þó svo ýmislegt bendi til þess að það muni ekki hafa áhrif á öll þau ótal afbrigði af veirunni sem komið hafa fram. Enn minni líkur að það virki á öll þau afbrigði sem hún getur stökkbreyst í.
Ég skil ekki alveg afhverju það kemur allt í einu fram veira sem stökkbreytist hratt svo enginn getur rönd við reist, en flestar aðrar plágur taka sér að því er virðist fjöldamörg ár til að breytast. Fjölmiðlarnir segja okkur að hafa ekki áhyggjur, það er best þannig. Ég á nafnadag 18. júní :)

Aftur í Mörkinni

2005-10-23T12:01:00.000Z

Þá er ég kominn aftur í Mörkina. Þar með hefjast nú aftur sögur af hjólaferðum út í búð og samskiptaörðugleikum við innfædda. Reyndar hef ég ekki enn lent í neinum hrikalegum samskiptaörðugleikum, en hef engu að síður ákveðið að vinna aðeins í orðaforðanum. Ég fann nefninlega danska lestrarbók, Mosaik, sem vekur upp ýmsar minningar úr menntó. Ég man sérstaklega eftir því hvað mér þótti ógeðslega leiðinlegt að glósa síðu eftir síðu af, því sem virtist, endalausum lestrarköflum um málefni sem voru nógu leiðinleg til að kæsa hákarl. En núna, þegar ég les þetta aftur, milljón árum síðar er þetta ekki svo slæmt. Enginn leskaflinn er lengri en fjórar síður og flestir þeirra eru nokkuð skemmtilegir og vekja lesandann til umhugsunar. Ég veit ekki hvað ég var alltaf að nöldra og kvarta í denn.

Afturför

2005-10-21T14:08:00.000Z

Það er kominn tími til að halda aftur til Danmerkur, eftir ósköp indæla viku hérna heima. Meðferðin hefur verið allt að því konungleg, það mætti ætla að ég hefði verið í burtu í tíu ár, ekki sex vikur. En núna fer ég aftur út, aðrar sex vikur. Þetta hefur verið mjög afkastamikil vika hvað varðar flest málefni er lúta ekki að skólanum, en ég kom nánast engri skólavinnu í verk. En það gerir svo sem ekki mikið til.
Eitt af því sem ég kom í verk, hins vegar, var að kaupa hákarl. Nú styttist nefninlega í hina svokölluðu TDC kvöld á kollegiinu mínu. Fyrir þau ykkar sem ekki vita hvað það er þá er það (enn ein) fyllirís hefðin þar sem farið er á milli herbergja og hvert herbergi býður upp á drykki í einhverju þema. S.s. hvert herbergi hefur sitt þema og gefur tvo drykki á gest. Ég ákvað að hafa íslenzkt þema og bjóða upp á kæstann hákarl og svartadauða. Núna er ég hins vegar að berjast við að pakka hákarlinum inn í nógu marga plastpoka svo lyktin skemmi ekki öll fötin mín. Síðan verður að loftræsta herbergið mitt eftir TDC kvöldið, ellegar lykta eins og kæstur hákarl það sem eftir lifir Danmerkurdvalar.

Hérna er mynd af hákarlinum, áður en ég dróg hann upp í fjöruborðið og kæsti hann rækilega.

Þið hin trúlausu

2005-10-18T19:31:00.000Z

Það voru nokkrar raddir sem drógu í efa frásögn mína af góðviðri hérna á Íslandi. Ég rölti því niður í Nauthólsvík og lét smella af mér einni mynd. Ef vel er athugað má sjá ananasinn góða í sandinum við hliðina á mér.

Þar sem myndavélin lýgur ekki hljóta hinir örfáu einstaklingar sem ekki tóku mig trúanlega að bíta í það súra epli að hér er barasta fínasta veður.

Bíóbrjálæði

2005-10-17T23:02:00.000Z

Ég, bíósjúklingurinn sjálfur, hafði ekki farið í bíó síðan ég fór af klakanum fyrir mörgum mannsöldrum síðan. Mikil bíó-spenna hlaðist upp. Þess vegna hef ég nú mætt fíkninni með bíóferðum á bíóferðir ofan. Ég hef þegar séð Flightplan og Wallace and Gromit, Curse of the Were-Rabbit og áður en ég sný aftur til Danmerkur mun ég reyna að sjá Cinderella Man og helst hverja einustu sorpleif sem Hollywood hefur gubbað út úr sér og er í kvikmyndahúsum Reykjavíkur. Ef fólk getur gefið meðmæli eða viðvaranir við sérstökum kvikmyndum þá tek ég við þeim hérna á síðunni, annars mun ég neyðast til að fara á sem flestar myndir.
Þrátt fyrir sorpleifa-kommentið þá var ég nokkuð hrifinn af þessum myndum sem ég hef séð. Ég mæli sérstaklega með Wallace og Gromit, ég brosti út í annað og rúmlega það.

Skrítnir draumar

2005-10-17T14:37:00.000Z

Ég var að lesa um skrítna drauma á bloggsíðunni hennar Ásdísar og ákvað að segja frá frekar undarlegum draum sem mig dreymdi. Mig dreymdi að ég fyndi leynikjallara í kollegíinu sem ég bý á og þar niðri voru leynihöfuðstöðvar Microsoft. Þar rakst ég á sjálfan Bill Gates sem reyndist vera almennilegasti náungi og deildi með mér ýmsum framtíðaráformum fyrirtækisins og bauð mér nammi af risastóra nammibarnum sem þeir áttu. Ég vaknaði öskrandi og með tárin í augunum. Annars hef ég verið að nota Word til að skrifa skýrslu fyrir skólann og villuleiðréttingarnar í Word heimta það að ég heiti Bjorn Conundrum Ransom.
Fyrir þau ykkar sem ekki vita (s.s. lásu ekki síðustu færslu) er ég þessa dagana á sólríkum fjörum Íslands. Yngri bróðir minn á afmæli á miðvikudaginn kemur og var því afmælisveisla í gær, honum til heiðurs. Hann fékk iPod nano af "stærstu" gerð. Þetta er ótrúlega lítil og flott græja.
Eins og allir vita ætlar Kolla að blogga á hverjum degi næstu tvær vikurnar. Við hjá Bjorn Conundrum Ransom Inc. munum toppa þetta með því að blogga tvisvar á dag næstu þrjár vikur. Þetta er bloggstríð.

Undirbúið flugtak

2005-10-14T22:07:00.000Z

Jæja, þá er martraðarvikan búin og mér tókst næstum því að klára allt sem ég ætlaði mér, en ég neyðist til að senda síðustu skýrsluna frá Íslandi. Já, frá Íslandi, því þangað fer ég í fyrramálið. (Hér mega söngelskir raula lagið með Baggalúti, "Ég er kominn heim ..."). Dagurinn í dag og síðastliðnir dagar hafa verið ansi strembnir, en fyrir vikið mun ég vonandi eiga nokkuð náðuga daga í fríinu. Á Íslandi er, að mér skilst, heiðskírt, sól og 20 gráður í skugga. Pálmatrén blaka í andvaranum og léttklæddar stúlkur í strápilsum taka á móti manni á flugvellinum með blómakrönsum og ferskum ananas.
Á milli þess sem ég ligg í sólbaði í fjörunni og borða ferska ananasinn mun ég sennilega troða inn einhverjum bloggfærslum, bara til að ryðga ekki, þó svo það sé kannski ekki eins spennandi að heyra blogg frá mér þegar ég er bara heima að gera ekkert. Fyrir utan fjöruna og ananasinn og allt hitt bullið auðvitað.
Jæja, best að fara að pakka.

Hrakfalladagur

2005-10-11T21:07:00.000Z

Ég er ekki að blogga, ég er bara að aumkva mér. Í gær átti ég nefnilega hrakfalladag. Mér tókst að brenna mig á vísifingri, skera í löngutöng hrófla þumalinn og snúa á mér báða ökkla, þó ekki alvarlega. Þetta gerðist þó ekki allt í einu.
Þetta byrjaði allt um hádegisbilið. Amma mín hafði verið hérna í Danmörku fyrir um viku síðan og gefið mér fiskifars, sem hún hafði hrært heima á landi ísa, sem ég átti með einföldum hætti að geta steikt á pönnu og búið þannig til fiskibollur. Ég hafði ekki mikinn tíma í hádeginu og var alveg viss um að núna væri komin lausn á hádegimatnum. Ég skellti því kartöflum í pott, tók farsið úr kælinum og bjó til bollur með skeið og raðaði þeim snyrtilega á pönnuna. Skemmst er frá að segja að skrambans farsið vildi ekki tolla í bolluformi. Þetta endaði því alltsaman sem einhverskonar risa-fiskifars-pönnukaka. "Þetta bragðast þó ekkert verr svona" hugsaði ég. Annað kom á daginn. Það var reyndar ekki matreiðsluaðferðin, heldur geymsluaðferðin sem klikkaði algjörlega því bollurnar voru orðnar súrar. Ég hafði ekki tíma til að finna neitt annað til og fékk því eingöngu kartöflur í hádegismat. Eftir baráttuna við fiskifarsið var eldavélin öll klístruð og sóðaleg og mér tókst að brenna á mér fingurinn við að þrífa hellurnar.
Eftir eftirhádegisfyrirlesturinn hjólaði ég hratt af stað út í Netto til að kaupa eitthvað í kvöldmatinn. Þegar ég hjóla mjög hratt hjóla ég standandi. Hjólið mitt hefur átt það til í gegnum tíðina að miss keðjuna, þ.e. hún dettur af teinunm og það gerðist einmitt þarna. Þegar keðjan dettur af teinunum er engin mótstaða á pedulunum og ég sem er að spyrna niður af öllum mætti + líkamsþyngd (sem er bæðevei að komast aftur á réttan kjöl) dett með fæturnar af pedulunum á götuna. Þar sem ég hef snúið mig svo oft á hægri fæti er hann farinn að lenda ósjálfrátt skakkt og því snéri ég mig á hægri fæti. Hins vegar hafði ég töluverðan hraða í x stefnu og tilheyrandi skriðþunga (aftur líkamsþyngdin) og á augnablikinu sem ég er að stopp tókst mér líka að misstíga mig á vinstri fæti. Ég hróflaði þumalinn einhversstaðar í ferlinu þetta gerðist frekar hratt. Ég staulaðist þó út í búð því það er ekki gaman að vera meiddur og svangur.
Síðar, eftir að hafa borðað og vaskað upp, var ég í þann mund að þurrka eldhúshnífinn sem ég notaði til að skera grænmetið og tókst að skera mig í puttann. Þetta var pínulítill skurður, en eins og ég sagði er ég að aumkva mér og þá telur allt með.
Þá hef ég gert grein fyrir því hvað ég er óheppinn og þið getið því öll byrjað að vorkenna mér núna.

P.S. þetta með fá blogg gildir engu að síður.

VARÚÐ: Fá blogg framundan

2005-10-09T18:35:00.000Z

Ég ákvað að henda inn einu bloggi hérna til að tilkynna að það verða sennilega fá blogg hjá mér á næstu dögum. Öll fög settu inn verkefni, skýrslur og reikniæfingar, eða próf fyrir haustfríið. Það er kannski að mörgu leiti betra en að fá fullt af dóti að gera í haustfríinu, en þetta er engu að síður valdur að því að ég mun ekki skrifa eins mikið. Bæði vegna þess að ég þykist vera að læra meira en ella, en í rauninni vegna þess að ég hef ekki mikið að segja þar sem ég er svo upptekinn við að þykjast. Hjá mér á helst ekkert að komast að annað en simpleContext, complexType, annualized Cost, RAIC, IPv6 og meira bull í þeim dúr í samræmi við hvaða fag ég er að kljást við hverju sinni. Það er að vísu ekki þar með sagt að það verði ekki eitt einasta blogg, bara að þau verða hugsanlega færri en ella.

Það er hér með búið að vara ykkur við. Farið með gát.

Úr hvaða auglýsingu er þetta?

2005-10-08T21:37:00.000Z

Kodachrome, it gives us those nice bright colors,
it gives us the greens of summers,
makes you think all the world is a sunny day, oh yeah.

I got a Nikon camera,
I love to take a photograph
So, mama, don't take my Kodachrome away.

Dýrar bækur

2005-10-08T15:57:00.000Z

Ég veit ekki hvernig þetta er hjá ykkur sem búið í öðrum löndum, eða annarsstaðar í Danmörku, en hér er ótrúlega dýrt að kaupa bækur. Þ.e.a.s. það er a.m.k. ótrúlega dýrt að kaupa þær í bóksölunni hérna í DTU. Ég hef núna keypt þrjár bækur frá útlöndum, með hjálp netsins, og ég er yfirleitt að spara a.m.k. 50% frá verði bóksölunnar hérna. Ég hef mikið verið að skoða bækur sem mig langar til að kaupa, en það er ekki séns að ég kaupi þær hérna. Eitt dæmið um bók, sem ég hefði áhuga á að kaupa, kostar hérna rúmlega 1.100 DKK en kostar 12 pund Á Amzon í bretlandi. Að vísu kostar síðan 4 pund í viðbót að láta senda hana, en fyrir vikið er ég búinn að fá bókina fyrir 16 pund (1900 íslenskar krónur) heim að dyrum í stað þess að þurfa að sækja bókina fyrir 11.000 íslenskar krónur.
Þetta er að vísu eitt af ýktustu tilfellunum og þar að auki getur biðtíminn frá útlöndum oft teigt sig upp í mánuð. Það eru líka alveg dæmi um að hægt sé að kaupa hluti hér á þolanlegu verði. T.d. keypti ég ansi veglega orðabók í bóksölunni hérna á 360 DKK og hún fylgdi með á tölvutæku formi í kaupbæti. En engu að síður eru flestar, ef ekki allar, kennslubækur fáránlega hátt verðsettar hérna og ég mun ekki kaupa þær hér fyrr en þetta lagast.

Hlaðborð á 39 kr

2005-10-07T18:23:00.000Z

Ég er alltaf að kynnast nýju og nýju fólki. Fólki af öllum þjóðernum. Núna síðast fólki frá Íslandi. Ísland er lítil eyja í Norður-Atlantshafi. Höfuðborgin heitir Reykjavík og þar búa ekki nema tæplega 300.000 manns. Hverjar eru líkurnar á að hitta fólk þaðan?
Hvað um það. Ég kynntist sem sagt íslendingi er heitir Haukur. Hann er einn af íslendingunum sem hafa tekið allt sitt háskólanám í Danmörku og er því orðinn öllum krókum hér kunnugur. Ekki var það verra að strákurinn er líka músíkant og er því vel viðræðuhæfur þegar kemur að málefnum hinna fínni lista. En toppurinn á öllu saman var síðan þegar hann benti mér á leyni-mötuneytið. Það kemur í ljós að innan DTU er mötuneyti sem ekki margir vita af. Þetta er líka algjört leyndó svo þið verðið að lofa að segja engum. Þarna er boðið upp á hlaðborð í hádeginu fyrir 39 kr. Sem er ekki svo dýrt miðað við hvað máltíðir kosta í hinum mötuneytunum. Svo er þetta líka ótrúlega góður matur. Heitur, heimilislegur matur. Fjölmargar sortir og stór salatbar fyrir vegan rugludallana. Þetta kemur sér vel á þeim dögum þegar ekki er nægur tími til að elda í hádeginu.

Køkkenmøde 2

2005-10-05T20:17:00.000Z

Ástæðan fyrir því að ég bloggaði ekki í nokkurn tíma var sú að það hefur verið nóg að gera. Það er samt fyndið að því meira sem ég hef að gera því minna finnst mér vera af frásagnarbæru efni. Samt ætla ég að drepa á einhverju hérna.
Í gær var eldhúsfundur númer 2 þar sem rædd voru hin ýmsu mál er snúa að rekstri eldhússins. Ólíkt fyrri eldhúsfundinum skildi ég helling af því sem fram fór núna og gat fyrir vikið tekið ögn meiri þátt í umræðunni. Kynntir voru til sögunnar tveir nýjir íbúar, Lau og Karen, og kvaddur var einn kær vinur, Nis, en hann hafði verið flaskedreng og íbúi í herbergi 105 í 4 ár. Ég er ekki viss hvað felst í þeirri tign að vera flaskedreng, en hann gengdi því embætti með sóma. Allir áttu að kynna sig fyrir nýju íbúunum. Inni í edlhúsinu hanga uppi á vegg kort af löndum íbúa eldhússins. Risastórt kort af Danmörku, pínulítið kort af Kína og enn minna kort af Grænlandi. Á Grænlandskortinu er svo lítill blettur, sem er Ísland. Þegar ég kynnti mig tók ég það fram að ég kæmi frá stóru eyjunni (og benti á Ísland) en ég væri nú við nám í litla landinu og benti á Danmörku. Þetta fannst öllum mjög fyndið.
Ýmis mál voru tekin fyrir á eldhúsfundinum. Eldhúsformaðurinn, Casper, hafði fjárfest í pókersetti álíka forlátu og því sem Ingibjörn keypti fyrr um haustið. Hann fékk næstum alla til að samþykkja að gera pókersettið að sameign og þeir sem samþykktu samþykktu þar með að borga 20 DKK í sjóð til að borga settið. Trine, sem er gjaldkeri eldhússins, lagði síðar fram þá tillögu að það þyrfti að kaupa nýja pottaleppa þar sem sá gamli (n.b. eintala) var allur flamberaður og gulur af fitu og ... ég veit ekki hverju öðru. Eldhúsformaðurinn sagði að þetta væri fáránleg hugmynd. Það þyrfti ekki að henda peningunum í nýja pottaleppa þegar sá gamli virkaði ágætlega ennþá. Þessi blettir drepa engan. Tillagan var því felld.
Eftir eldhúsfundinn var síðan tónlistin sett af stað og djammað fram á rauða nótt. Það voru spiluð, nær eingöngu, lög frá níundaáratugnum og allt danskir smellir. Flestir meira og minna hálfhallærislegir. Þá var mér hugsað til þess hvað dönum finnist þegar Íslendingar skella gleðibankanum á fóninn í partíum. Annars var ég beðinn um að redda íslenskri partítónlist. Ég þarf að ganga í það mál, næst þegar ég er á klakanum.
Ég fór um eitt leitið inn í herbergið mitt og ætlaði að fara að sofa, en þá fékk ég kalda áminningu um það að ég bý á kjallarabarnum. Ég fékk því að hlusta á drunandi bassa og trommuslátt fram eftir kvöldi. Ég nýtti tímann og spilaði smá stund á píanóið, en svo varð ég svo þreyttur að ég bara sofnaði þrátt fyrir hávaðann.

Brad

2005-10-05T20:01:00.000Z

Í dag tókst mér loksins að næla mér í miða á Brad Mehldau Trio. En þeir spila hér í Kaupmannahöfn 9. nóvember, sem er einmitt afmælisdagur pabba míns. Brad er mikill píanósnillingur og ég hlakka til að hlýða á hans útsetningar af ýmsum standördum. Hann á víst líka nokkur frumsamin lög og hefur gert töluvert af því að búa til flottar jazz útsetningar af lögum eftir Radiohead. Þeir sem vilja skella sér með mér geta reynt að krækja í miða á Jazzhouse.dk. Þeir sem segjast vera of langt í burtu landafræðilega geta hugsanlega séð hann líka því hann spilar í Grenoble 21. október, Stokkhólmi 10. nóvember og UC Berkeley 22. janúar. Annars má lesa um þetta allt saman á heimasíðu Brads bradmehldau.com.

F.C. København

2005-10-03T19:08:00.000Z

Það er víst allt of langt síðan ég bloggaði síðast. Það er engin góð ástæða núna, bara vinnuálag og kvaðir því tengdar. Að ógleymdri leti. En fyrst ég er aftur sestur að bloggi þá langar mig að segja ykkur aðeins frá ferð minni á fótboltaleik.
Það var sigur í loftinu, þennan örlagaríka dag, þegar ég hélt fullur eldsmóði af stað til að verða vitni að atburði sem ég vissi að myndi gjörbreyta lífi mínu. Umturna veröldinni eins og ég þekki hana. Ég var að fara á leik milli F.C.København og Hamburg VC. Það var fyrst er ég sté um borð í farandfák þann er heitir 150s að ég sá alvöru Dani, vígbúna í fullum herskrúða á leið á orrustuvöllinn þar sem allar eldri sakir þeirra við hina hatrömmu þjóðverja yrðu loks gerðar upp. Þeir höfðu hvor um sig F.C.København trefilinn einann að vopni og ekki nema tæpan kassa af bjór sín á milli. Þeir sungu baráttusönginn alla leiðina til Nørre port, sem er endastöð vagnsins. Ég hafði mælt mér mót við fjóra frækna fýra frá fróni á áðurnefndri lestarstöð. Ég kom snemma og þurfti því að bíða eftir hinum. Meðan ég beið sá ég heilu lestarfarmana berast, hvern af öðrum, af dönum líkum þeim úr 150s. Allir gengu þeir framhjá mér syngjandi svo ómaði um borgina.
Þegar hinir fjóru fræknu áttu að vera komnir barst símtal frá þeim er kallast Ingibjörn og kenndur er við stingibjörn. Hann sagði sig og sína förunauta hafa tafist á hinni ströngu ferð frá á Kags og þyrfti ég því að bíða lengur. Ég, sem var orðinn þreyttur á biðinni og auk þess að pissa í mig ákvað að nú yrði ég að fara á almenningsklósettið á lestarstöðinni. Ég hafði dregið það eftir fremsta megni þar sem röðin hafði verið alveg hrikalega löng fram að þessu. Á þessu augnabliki var ekki löng röð svo ég skellti mér. Mér til mikillar skelfingar þurfti að borga 2 DKK til þess eins að fá að komast inn á klósettið. Eftir fjöldan sem hafði þurft að nota klósettið sá ég að með nokkrum vel skipulögðum fótboltaleikjum og innheimtuklósettum, sem þessu, mætti sennilega rétta fjárlagahalla íslenska ríkisins.
Þar sem ég alveg í spreng og kominn á það stig að þurfa að þríkrossa lappirnar OG hoppa um til að verjast slysi borgaði ég peninginn og fór inn. Ekki tók þar betra við. Ef ég hefði notað myndavélina mína hefði hún molnað í höndum mér en til að auka á dramatíkin sýni ég þessa mynd af öðru óhreinu klósetti.

Síðar, eftir að ég hafði jafnað mig á klósettáfallinu mikla, kom Ari og stuttu síðar Ingibjörn, Þorsteinn og Arngrímur. Þá héldum við af stað í átt að Parken. Parken er stærsti fótboltavöllur þeirra dana og tekur 40.000 áhorfendur í sæti. Áður en við komum þangað tókum við einn strætisvagninn til. Vagnstjórinn brást illa við Ara, þar sem hann hélt á opinni áfengisflösku, og lýsti því yfir á fallegri háþýsku að þó svo það væri siður í Þýskalandi að taka bjórinn með í strætó mætti það ekki hér í Danmörku. Ari samþykkti það og setti bjórinn út á götu. Á leiðinni mátti heira raddir nokkurra Þjóðverja syngja, sem lömb til slátrunnar, Hamburger uns, Hamburger uns. Við hinir sigurvissu hlógum svo hátt að þeim að vagninn nötraði. Þegar við komum að Parken var þar hin heimsins lengsta röð. Íslendingar eru nefninlega ekki einir um að vera bestir í heimi. Danir eiga t.d. heimsins lengstu röð, enda er mikil hefð hérna fyrir röðum og það mikil þjóðaríþrótt að standa í röð. Skemmtilegt að geta þess að danir kall röð kø en á Íslandi gerum við alltaf einum betur og stöndum í kös. En áfram með frásögnina. Röðin var, eins og áður sagði löng og á ég þá ekki við agúrku-löng, strætó-löng eða battle-field-earth-löng heldur á-þriðjaþúsund-manns-í-biðröð-löng. Það tók þessa röð um 45 mínútur að silast inn á völlinn. Þar tókst okkur að næla í fínustu sæti, en sætin voru ónúmeruð og mátti það því teljast nokkuð gott. Í upphafi leiks léku klappstýrur F.C.København listir sínar og var það eitt raðarinnar virði. því næst tók við knattspyrnu keppnin. Danir stóðu betur að stigum og þurftu því í raun aðeins jafntefli til að komast á fram, en þjóðverjar þurftu sigur til að komast áfram. Þetta var leikurinn og allt var lagt undir. Skemmst er frá að segja að eftir 45 mínútur var staðan 0 - 0. Bæði lið léku nokkuð vel en dómarinn var engu að síður mjög gjafmildur á spjöld í öllum regnbogans litum. Hinar indælu klappstýrur komu samt aftur og hvöttu sína menn í hálfleik. Eftir hlé tók við hörð keppni. Skemmst er frá að segja að eftir 45 mínútur var staðan 0 - 0. En þá gerðist eitthvað. Dómaraskarfurinn var eitthvað að geifla sig hinu meginn á vellinum og allt í einu máttu þjóðverjar taka vítaskot. Þýskarinn sparkaði og boltinn rúllaði inn. Hamborgara únsan vann með vítaskoti að loknum leiktíma og allir danirnir fengu að ganga heim súrir á svip. Niðurbrotnir, niðurlægðir og að sama skapi niðurlútir. Hörðustu bullurnar brenndu treflana sína sem þeir höfðu flaggað, sem um Dannebro væri að ræða, aðeins rúmum hálfum öðrum tíma fyrr. Við íslendingarnir vorum ekki ánægðir, en við þessu var ekkert að gera. Kvöldið gat ekki versnað svo allir fóru hver til síns heima. Reyndar komst ég að því að einhver (eflaust þjóðverji) hafði ælt í 150s og þurfti ég því að sitja í fnyknum af súper-sæsd McDónalds, sem ekki hafði staðist væntingar gagnrýns neytanda, í rúman hálftíma.
Þrátt fyrir að draumurinn hafði breyst í martröð undir lokinn var ég í heildina litið ánægður með daginn og gat sofnað lykkelig og sáttur. Ég hef núna fyrirgefið öllum þjóðverjum og lít á þá sem bræður mína. Það er ekki þeim að kenna að vera svona heppnir í fótbolta. Þó svo það geti verið pirrandi fyrir andstæðinga þeirra.

Klukk

2005-09-27T20:57:00.000Z

Ég var víst klukkaður og þarf að skrifa fimm staðreyndir um sjálfan mig og klukka síðan næsta mann. Hérna kemur því eitthvað.

Fyrir tveimur dögum kúkaði fugl á mig þegar ég var úti að hjóla

Miðarnir sem ég keypti á netinu fyrir F.C.København - Hamburger SV eru komnir í hús.

Ég bora í nefið

Ég kveiki aldrei á perunni ef stelpa reynir við mig fyrr en í fyrsta lagi tveimur til þremur dögum síðar, og þá yfirleitt af því að einhver segir mér frá því.

Ég er nærri því ólæs á nótur

Þetta er þó eitthvað. Síðan er búið að klukka alla bloggara sem ég þekki. Þannig að ef einhver sem ég þekki bloggar og hefur ekki verið klukkaður má sá hinn sami hafa samband við mig og ég skal klukka hann. Til vara klukka ég Braga, Björn Bjarnason og George Bush eldri.

Ferð í diskótekið

2005-09-26T16:18:00.000Z

Ég gerði mér ferð í diskótekið hérna í Lyngby. Diskótek er hérna Danskt nýyrði sem Bjarki Mørch nágranni minn stakk upp á. Það er samsett úr orðinu Disk (CD) og Bibliotek. Lyngby, sem er bær í úthverfi Kaupmannahfnar hefur alveg hreint stórfínt diskótek. Úrvalið er þvílíkt fínt og skýtur borgarbókasafni Reykjavíkur ref fyrir rass að öllu leiti. Hérna eru engin mörk fyrir því hversu marga diska má fá að láni, heima eru mörkin 10. Hérna má fá þá lánaða í mánuð í senn sem má jafnframt framlengja að mánuði liðnum (t.d. í gegnum netið) ef enginn hefur beðið um diskinn. Heima nær maður varla að hlusta á plötuna áður en maður þarf að skila henni aftur, tveimur vikum eftir að maður fær hana. (Færðu engar hænur?)
Núna er ég t.d. með Keith Jarrett á fóninum og hef líka verið að hlusta á franskan snilling sem heitir Michel Petrucciani. Mæli með þessum mönnum. Ég hef ákveðið að ofnota þessa þjónustu gjörsamlega. Markmiðið er að fara a.m.k. vikulega í geisladiskaleiðangra. Ég velti því bara fyri mér hvernig úrvalið sé á bókasafni Kaupmannahafnar.

Ekkert virkar hérna

2005-09-26T16:13:00.000Z

Það er kannski full svartsýnt að segja að ekkert virki hérna, en netið hefur verið niðri meira og minna alla helgina og ég, sem er algjörlega háður netinu, hef verið að ganga af göflunum fyrir vikið. Það er alveg ferlegt að komast ekki í póst eða fréttir. Geta ekki sótt glærur og lesefni fyrir skólann. T.d. tók ég að mér að kaupa miða á fótboltaleik, sem ég, Ingibjörn, Steini, Grjóni og Ari ætlum á. Og var það bara mesta mildi að netið hélst í lagi nógu lengi til að ég gæti keypt miðana. Ég hef hins vegar nú þegar lent í því nokkrum sinnum við að reyna að skrifa bloggfærslur að netsambandið rofni og allt skrifiríið sé ónýtt. Núna er þetta þó komið í lag.

Pókerkveld

2005-09-23T18:15:00.000Z

Í gær var haldið pókerkvöld. Grjóni, Ingibjörn, Steini, Ari og ég mæltum okkur mót heima hjá Steina. Ingibjörn hafði fjárfest í forlátu póker setti og vildi ólmur hafa af okkur hinum allar okkar dönsku krónur. Steini býr á Kagså kollegiinu sem er í um 10 km fjarlægð frá DTU. Ég lagði af stað helst til seint og rétt áður en ég kom að stoppistöðinni sá ég konu sem var í þann mund að fara að staulast niður mjög háar og brattar tröppur með fullan inkaupapoka í annarri höndinni og stóra tösku í hinni. Ég sá líka að hún var til viðbótar með staf hangandi í töskunni.
Ég ákvað að vera herramaður og bauðst til að bera töskuna og pokann fyrir hana. Hún þakkaði mér í hvað eftir annað og gat fyrir vikið gengið við stafinn. Þegar við komum niður tröppurnar bauðst ég til að bera dótið fyrir hana út að stoppistöðinni, en það var þangað sem hún ætlaði. Þetta var hins vegar ekki stoppistöðin sem ég hafði ætlað á þ.a. eftir að hafa skilað henni dótinu sínu hljóp ég eins hratt og ég gat að minni stoppistöð. Strætóinn átti að koma 12 mínútur yfir. Ég kom þangað 14 mínútur yfir. Þá kom vagninn, 2 mínútum of seint, og ég fylltist ánægju með sjálfan mig fyrir að vera svona góður og ná vagninum líka.
Strætóferðin gekk klakklaust og ég fór út á réttri stöð, sem er afrek þar sem ég hafði aldrei farið þetta áður og það var orðið mjög dimmt. Síðan þurfti ég að þræða eitt af hinum hræðilegu dönsku íbúðarhverfum til að finna staðinn. Hverfin eru mjög fjölskylduvæn og vinaleg í útliti, en ef maður er villtur þá eru þau hræðileg. Þau eru yfirleitt í allskonar sveigjum og beigjum, krókum og kimum og engin aðalgata, sjoppa eða vídeóleiga eða nokkuð annað sem hægt er að miða við er í nánd. Ég held að ég hafi verið um fjörutíu mínútur að ganga frá stoppistöðinni að Kagså kollegiinu en hefði átt að vera nær fimm til tíu mínútur.
Að lokum kom ég til Steina og voru þeir félagar löngu byrjaðir að spila. Ég tók mér spil í hönd og var síðan spilað langt fram á kvöld. Þegar hætt var að spila, um ellefuleitið var aðeins ég og Ingibjörn sem komum út í plús. Ég hafði grætt 50 aura en Ingibjörn var í margra tuga gróða. Hann hefur sennilega verið að lesa
Idiots Guide to Poker.

Árvökull

2005-09-22T13:42:00.000Z

Í dag vaknaði ég klukkan 5:50 að dönskum tíma. Ég þurfti að vakna svona snemma því samkvæmt hefð hér á Kollegiinu fellur það í hlut nágranna afmælisbarns að fara út í bakarí og kaupa fullt af rúnstykkjum fyrir hinn heimsfræga atburð morgenfødselsdag. Þar sem stelpan í næsta herbergi við mig átti afmæli féll það í minn hlut. Það var slegið nýtt met. Núna átti afmælið að byrja klukkan 6:15. Það hafði víst eitthvað að gera með það að afmælisbarnið þurfti að mæta snemma. Bakaríið opnaði klukkan sex og þess vegna þurfti ég að fara upp á fyrrgreindum tíma.
Þegar ég kom út var enn niðamyrkur og þykk þoka yfir öllu. Það var þar að auki ÓGEÐSLEGA kalt. Ég hjólaði eins og ég ætti lífið að leysa út í bakarí og keypti 26 rúnstykki og brunaði svo til baka. Ég kom í hús á slaginu 6:15. Ég hef aldrei séð eins myglað lið. Sumir strákanna höfðu ekki farið að sofa fyrr en að ganga þrjú og þeir litu út fyrir að ætla að gubba af þreytu.
Engu að síður var ráðist í morgunmat og síðan var afmælissöngurinn gaulaður af misvakandi lýðnum. Hljóðfærin að þessu sinni voru fiðlur, sprengjuvörpur (ekki spyrja) og trommur. Því næst kom hið hefðbundna Jägermeister staupirí auk þess sem nokkrir fengu sér morgunbjór. Á meðan á öllu þessu stóð læddist eldhúsformaðurinn út og kom síðan til baka með bakka fullan af áfengisstaupum. En í þessum áfengisstaupum var ekki áfengi, heldur kanill. Hann rétti hverjum og einum (nema afmælisbarninu) eitt glas og ég hugsaði með mér: "Jæja er maður að fara að staupa kanil eins og í 70 mínútum?". En annað kom á daginn. Því í staðinn var afmælisbarnið dregið út á hlað og hver aðilinn á fætur öðrum sturtaði kanilnum yfir hana. (Hvaða hani var það?) Það kemur í ljós að þegar íbúi verður 25 ára á að sturta yfir viðkomandi kanil á afmælisdaginn. Síðan hlógu allir og bentu á hana þar sem hún stóð, brún af kanel, með kanelský í kringum sig. Tóku myndir og hlógu síðan meira. Því næst var hún afsökuð þar sem hana var farið að svíða undan kanilnum. Ég ætti sennilega að byrja að ljúga því að ég sé fæddur '83.

Við sendum

2005-09-21T19:26:00.000Z

Hérna í DK er eitt sendibílafyrirtækið sem kannast vel við að fólk eigi í erfiðleikum með að tengja nýjann tækjabúnað og auglýsa því: "Við keyrum ekki í burtu fyrr en allt er komið í gang." Þá var mér hugsað til segulspætunnar hans Tuma og sömuleiðis hálfleiðararæktunartækið sem H.Í. fékk frá Svíþjóð og hefur verið í tvö ár að setja saman. Það hefði verið ógeðslega fyndið að láta vesalings sendilinn púsla þessu saman. "Þú ferð ekkert í burtu væni fyrr en þetta er allt komið í gang" myndi Tumi segja um leið og hann læsir kallinn inni hjá tækjunum.

Klappaður á svið

2005-09-21T07:40:00.000Z

Það er gaman að koma aftur úr ferðalagi og sjá að beðið er eftir heimspekilegu innleggi mínu í annars hversdagslega tilveru. Ha? Varstu í ferðalagi? Já það var ég. Ég og vondi Björn (sem er m.a. ábyrgur fyrir síðustu færslu). Áttum saman kvöldverð á föstudaginn og síðan fór ég í þessa líka frábæru ferð. Það var æðislegur staður sem heitir Hvergiland. Þar sem ég barðist við vonda sjóræningja og bjargaði fallegum indjánaprinsessum úr klóm þeirra.
Síðan þegar ég kom aftur, seint í gærkvöldi, komst ég að því að vondi Björn hafði verið óheppnari en ég í máltíðinni áðurnefndu. Greyið hafði fengið einhverskonar matareitrun og búið inni á klósetti síðan á föstudaginn með illt í maganum og víðar. Það er líka bara mátulegt á hann fyrir að vera svona vondur.
En þið getið tekið gleði ykkar á ný því núna verður væntanlega ekki frekari töf á blogfærslum mínum, þar sem það eru ekki fleiri ferðalög á dagskrá alveg á næstunni. Nema Krókur kafteinn geri vart við sig á ný í Hvergilandi og ég verði kallaður út.

Powered by Kingston

2005-09-17T17:36:00.000Z

Þau ykkar sem halda því fram að bloggið mitt í dag sé eitt af þeim kröftugri hingað til eru sennilega að njóta ávaxtar aukins vinnsluminnis sem ég setti í tölvuna mína. Já, gamli skrjóðurinn fylltist gjörsamlega af lífi við að fá nokkur auka megabæt. Núna get ég hæglega keyrt fleiri en tvö forrit í einu. Núna eru t.d. Word, Skype, iTunes og Firefox í gangi og samt er allur þessi aukakraftur eftir í tölvunni til að skila þessu mjög svo magnaða bloggi. Já ... einhvern daginn, þegar þið eigið nógu mikinn pening, þá getið þið líka fjárfest í aukaminni og prófað hvernig það er að hafa 256 MB eins og ég.

11.000 kr lestarferðin

2005-09-16T21:13:00.000Z

Ég fór inn til Fredriksberg í kvöld. Þar fékk ég dýrindis kvöldverð hjá Jóhönnu frænku minni. Milli níu og tíu hjólaði ég síðan áleiðis til Hovedbanegården. Ég hef hjólað þetta nokkrum sinnum, þ.a. það tekur orðið enga stund að bruna þetta. Ég hjólaði framúr drukknu pari sem sveigði fram og til baka á hjólastígnum með bjórflöskuna hátt á lofti. Þau köstuðu einhverri danskri kveðju til mín. (Note to self: fletta upp tøser í orðabókinni). Ég kom tímanlega í lestina og fékk fínt sæti. Við hliðina á mér settust tveir, frekar háværir, einstaklingar. Þeir voru með kippu af bjór og töluðu látlaust í símann. Á endastöðinni kemur miðavörðurinn og athugar miðana hjá öllum. Þá kom í ljós að þeir höfðu ekki keypt miða og þurftu því að borga sektina, 500 DKK kall á kjaft. Takk fyrir það.
Þeir tóku þessu þó ótrúlega vel. Voru mjög kurteisir við miðavörðinn og gáfu honum allar upplýsingarnar. Útskýrðu kurteisislega að þeir hefðu ætlað að freista þess að spara sér miðaverðið. Tóku við sektinni og kvöddu pent. Síðan, fyrir utan, hlógu þeir bara og annar sagði við hinn: "Við hefðum átt að kaupa miða!".

Morgenfødselsdag

2005-09-16T21:02:00.000Z

Hér á bæ tíðkast það að þegar einhver meðlimur úr eldhúsinu á afmæli er haldinn Morgenfødselsdag. Í dag var einmitt einn slíkur atburður. Tveir aðilar áttu afmæli og voru því allir reknir úr rekkju klukkan 6:45 til að syngja afmælissönginn og troða sig síðan út af rúnstykkjum. Það var ótrúlega dræm mæting, þar sem ekki allir vilja láta vekja sig klukkan 6:45 og þeir sem mættu (mjög líklega að virðingu við afmælisbörnin frekar en vilja til að vakna snemma) voru að öllu jöfnu grútmyglaðir og drógu ýsur við matarborðið. Fyrir vikið fannst mér afmælissöngurinn hálf kraftlaus.
Það var fundið að því að ég gat ekki tekið undir afmælissönginn, þar sem ég kann hann ekki. Ég gerði heiðarlega tilraun til að finna hann á netinu, en það tókst ekki. Ég gat aðeins fundið annan afmælissöng, sem er öllu vinsælli. það væri því vel þegið ef einhverjir dönsku sinnaðir aðilar gætu bent mér á textann við þessu lagi. Lagið er þannig uppbyggt að afmælisbarnið velur sér eitt eða fleiri hljóðfæri og síðan er sunginn smá texti, sem lýsir yfir hver eigi afmæli og síðan er sagt (á dönsku) eitthvað í líkingu við: "og hlustið nú á þegar við spilum á ". Síðan er lagið sungið aftur, öllu sterkar, og í stað orða þykist hópurinn spila á viðkomandi hljóðfæri með tilheyrandi gutli og gauli.
Síðan er öllu slúttað með því að staupa rammáfengum veigum, yfirleitt jägermeister eða gammle dansk.

Strákurinn sem hvarf

2005-09-15T21:16:00.000Z

Það fór sennilega fram hjá fáum þegar ég montaði mig í hvívetna yfir því að vera að þyngjast um svo og svo mörg grömm á dag yfir margra mánaða skeið. Ég hóf nýja mælingu eftir að ég fór að búa sjálfur hérna í Lyngby og fyrstu mælingar eru sláandi. Þær eru strangt einhalla og minnkandi. Ef eitthvað er að marka þetta þá hef ég lést um 1kg síðan ég kom hingað. Í hverri einustu mælingu er ég léttari en í þeirri fyrri og nú er ég kominn undir 80 kg. Til viðbótar mæli ég mig hér í íþróttafötunum og skóm, en heima var ég kviknakinn. Mælipunktarnir eru kannski ekki nógu margir til að draga þessa ályktun svona fljótt, en þetta vekur hjá mér nokkurn ugg.
Fyrir þau ykkar sem ekki hafa fylgst með mér monta mig af frábærri eldamennsku minni hérna á síðunni vil ég segja að ég er ekki illa haldinn matarræðislega séð. Ég borða aldrei færri en þrjár máltíðir á dag, stundum fjórar. Ég borða nær alltaf tvær eldaðar máltíðir en morgunnmaturinn er oft jógúrt eða hafragrautur. Til viðbótar við þetta elda ég yfirleitt uppskriftir fyrir fjóra, sem endast yfirleitt í eina til tvær máltíðir. Ég mun halda mælingum áfram og láta ykkur vita, ef það þá verður eitthvað eftir af mér.

Hópsamstarf

2005-09-15T21:08:00.000Z

Ég er, eins og svo oft, að vinna í hópavinnu hérna við DTU. Í einum hópnum er ég m.a. að vinna með kínverskum strák sem heitir Ming. Hann er fínn náungi og alltaf tilbúinn að útskýra og fræða ef maður hefur spurningu um ríkið í miðið. Á morgunn á hópurinn að skila inn ákveðnu uppkasti og fyrir vikið fóru nokkrir klukkutímar í að ræða hvað ætti að vera í því. Síðan fékk ég það verkefni að setja þetta upp á tölvu (þar sem ég var hraðasti vélritarinn). Ég fylgdi eftir punktum fundarinns eftir bestu getu og setti svo inn á sameiginlegt skráarsvæði undir titlinum drafts. Því næst sendi ég póst til hinna hópmeðlimanna og bað þá að lesa yfir og koma með tillögur. Ming var ekki lengi að og kom með Second Draft. Þegar ég opnaði skjalið reyndist þetta vera gjörbreytt útgáfa. Það var ekki neitt af því sem var í upphaflega skjalinu, nema nöfnin á hópmeðlimum (en þau voru á öðrum stað). Mér fannst það svolítið fyndið. Hann leggur fram e-ð undir titlinum annað uppkast og gerir svo ráð fyrir að enginn fatti að það er breytt í hans þágu. Ég gerði nokkrar breytingar og athugasemdir. Ég ætla samt ekki að kvarta, mér fanst hans uppkast vera meira í samræmi við mitt áhugasvið. Það er bara spurning hvað hinir segja.

Þytur í laufi

2005-09-15T21:06:00.000Z

Það er tekið að hausta hérna í mörk dana. Trén tekin að skipta litum, lauf byrjuð að falla og orðið frekar kalt. Í dag var ekki nema 15 gráður. Þó er búið að spá góðu veðri um helgina, þ.a. það á kannski eftir að kreista smá dropa úr sumrinu enn.

Hagkvæmt og ... lélegt úrval

2005-09-14T18:59:00.000Z

Ég fór í Netto, sem á að heita ódýrasta matvöruverslanakeðjan í Danmörku. Ég hef alltaf verslað mína matvöru þar. Verðin eru svo sem ekkert ótrúlega lág, en þau eru með því lægsta sem gerist hérna. Ef ég ætti að bera þetta saman við Bónus heima þá mætti segja að þetta sé nokkuð svipað nema að hér finnst mér úrvalið vera verra. Enn fremur fer það ótrúlega í taugarnar á mér að ef vara selst upp þá getur verið heillangur tími þangað til að hún kemur aftur. Þetta eru líka ekki bara fágætismunir sem vantar. Hlutir sem ég hef ætlað að kaupa en þurft að hverfa frá, vegna þess að þeir voru uppseldir, eru m.a. sojasósa, svartir ruslapokar, kanel, paprika, léttmjólk og laukur. Meira segja liðu tvær vikur án þess að ég fengi kanel. Ég veit að hann átti að vera til því það var tóm hilla með verðmerkingu á kanel í búðinni. Þ.a. Bónus hefur sigurinn í þessari keppni að mínu mati.

Langur þriðjudagur

2005-09-13T20:29:00.000Z

Í dag var langur þriðjudagur hjá mér. Ég var á ferð og í tímum, meira og minna, frá því snemma í morgunn og seint fram á kvöld. Í morgun var fundur hjá öðrum hópanna sem ég er í þar sem farið var yfir stöðu mála í verkefni sem við erum að vinna. Í þeim hópi eru m.a. tveir menn frá Ghana. Það kom í ljós að í Ghana er eitt fyrirtæki sem hefur lögbundinn einkarétt á öllum tal-fjarskiptum. Sem er kannski ekki svo skrítið miðað við hvað þekktist á íslandi fyrir nokkrum árum, en það sem mér finnst undarlegt (en kannski skiljanlegt) þá er VoIP tækni (t.d. Skype) ólöglegt, þar sem það býður talsamband í samkeppni við þetta eina fyrirtæki. Og ef ég skildi þetta rétt þá ræðst þetta fyrirtæki, með ríkið sem sinn bakhjarl, harkalega að þessu lögbroti. Ég er svo tölvutæknilega sinnaður að ég sé ekki neinn mun á því að nota netið til að tala við fólk, eða skrifast á við það. Ætli það væri löglegt að senda video (með engu hljóði) og fólk gæti talað saman á táknmáli?
Eftir hádegi var ég svo í tíma eða öllu heldur þremur-og-hálfum-tíma, eins og þetta ætti að heita þar sem farið var yfir efni á snigilshraða með löngum stoppum til að athuga að allir skildu allt. Ég varð í fyrsta skipti vitni að því að vera með íslendingi í tíma þarna. Sá heitir Haukur og er í IT-Diplom námi. Hann sagði að svona hæga yfirferð hefði hann aldrei séð áður í DTU. En þetta var líka fyrsta fagið sem ég man eftir að hafa verið í, þar sem ætlast var til að nemendur hefðu með sér fartölvu í tíma.
Eftir fimm fór ég síðan í heljarlanga strætóferð niður til Øster Voldsgade 12 sem margir Íslendingar kannast við sem hús Jóns Sigurðssonar. þar fór fram fyrsta æfing mín með kórnum Stöku. Það kemur í ljós að ég þekki annanhvern aðila í þessum kór, þ.á.m. bræðurna Hjört og Ingva, Láru (kærustu Óla Hauks) og Svövu, sem ég var með í bekk á fyrsta ári í MR. Voru mikil fagnaðarlæti þegar þessi fríði hópur hittist. Þetta er nokkuð löng ferð að fara á æfingar, en ég held að ég reyni að vera með því félagsskapurinn er góður, metnaðsfull markmið og þarna er líka flygill sem hægt er að taka í við tækifæri.
Ég kom ekki heim fyrr en rétt um hálf ellefu og kvöldmaturinn að þessu sinni var hafragrautur og jógúrt.

Staka

2005-09-12T19:31:00.000Z

Ég fékk mjög skemmtilegt ímeil í gær. Það var frá strák, að nafni Hjörtur, sem ég hef ekki hitt í hátt í áratug. Hann bauð mér að ganga til liðs við kórinn Stöku, sem er íslenskur kór sem æfir í Jóns Húsi í Kaupmannahöfn. Ég var mjög feginn að fá slíkt tilboð, en það er mér með öllu óljóst hvernig hann komst að því að ég væri í Danmörku og ennfremur hvernig hann hafði upp á nýja E-mailinu mínu, sem ég hef ekki notað nema rétt tæpan mánuð.

NEMA ...

hann lesi þessa síðu. Sem mér finnst ólíklegt ... en ef það er rétt þá býð ég 6. lesanda minn hjartanlega velkominn. Má maður annars telja sjálfan sig með? Við skulum kalla hann lesanda númer 5 til 6 svo allt sé öruggt.

Tíðni og reglugerð

2005-09-12T19:20:00.000Z

Ég varð vitni að merkilegum atburði í dag. Ég sat í fyrirlestri og tveimur sætaröðum fyrir framan mig sitja m.a. kínversk stelpa og danskur strákur. Þetta væri ekki frásögu færandi nema hvað að stelpan spyr skyndilega strákinn, "Excuse me, what is frequency". Jæja, hugsaði ég, ég er þó ekki einn um að hafa takmarkaðann orðaforða, en eftir að strákurinn hafði gert sitt besta við að reyna að útskýra hugtakið á sem einfaldastri ensku og stelpan búinn að kinka mikið kolli og jánka öllu spyr hún "What is regulation" (N.B. þetta er hagfræðitengdur kúrs þ.a. regulation þýðir hér reglugerð). Strákurinn tekur sér aftur góðann tíma til að útskýra þetta. Stelpan jánkar öllusaman og segist skilja, en spyr svo loks, "what is difference of frequency and regulation". Að mínu mati var þessi stelpa alveg úti á þekju. Enskukunnátta er mikið upp og ofan hjá alþjóðlegum nemendum hérna, en ég skil ekki hvernig þessi stelpa komst inn í skólann með þessa kunnáttu. Fyrir International námið hérna er gerð krafa um TOFEL prófið og að mínu mati reynir það nógu mikið á skilning og getu í ensku til að þetta eigi ekki að koma upp. Strákurinn gafst loks upp og benti stelpunni mjög kurteisislega á að slá þessu upp í orðabók.

En gang til

2005-09-10T19:27:00.000Z

Jeg forstår ikke hvad du siger. Undskyld, men kan du tale langsommere? Hvad siger du? Þetta eru dönsku setningarnar sem ég notast oftast. Ég að öllu jöfnu a.m.k. tær þeirra í hverju samtali óháð fjölda orða sem fólgnar eru í samtalinu. T.d. var ég að spjalla við stelpu í gær og hún spurði mig um alls kyns einfalda hluti og mitt fyrst svar var alltaf Hvad siger du? eða En gang til, með tilheyrandi spurnar/ég-skil-ekki-neitt augum. Þetta er ferlegt. Er ekki einhver tungumálasnillingur sem getur kennt mér óaðfinnanlega dönsku á c.a. viku. Það væri fínt.

Einn dagur eftir

2005-09-09T11:10:00.000Z

Nei, ég er ekki að spá fyrir um heimsenda eða með þunglyndislega sjálfsvígsyfirlýsingu heldur er ég hér að vitna í áætlaðan tíma sem ég þarf að bíða eftir að hljómborðið mitt komi frá Íslandi. Ef heppnin er með mér gæti það sem sagt komið hingað á morgun. Heima fannst mér alltaf leiðinlegra að spila á hljómborðið heldur enn alvöru píanóið, en eftir að hafa verið í píanósvelti í þrjár vikur núna er mig farið að klæja í fingurnar. Ég hef ekki liðið svona langan píanóskort síðan í Malasíu-Singapore-Thailand-heimsókninni rómuðu í maí/júní 2004. En það er reyndar af nógu að taka hérna, þ.a. ég sit ekki auðum höndum. En tónlistarlega séð hef ég verið nokkuð illa haldinn undanfarið og eygi nú fljótlega bót á því. Ég byrjaði enn eitt hópasamstarfið hérna. DTU menn halda ekki vatni yfir þessari hópavinnu. Alltaf á að vinna í hópum. Ég get þó ekki kvartað yfir félagslega þættinum. Maður kynnist ógrynni af fólki. Alþjóðleg tengsl myndast. Mig vantar enn fulltrúa frá Norður- og Suður-Ameríku og þá eru allar heimsálfurnar dekkaðar. Reyndar hef ég ekki enn fulltrúa frá Suðurskautslandinu, en látum það liggja á milli hluta.
Ég var fúll yfir því um daginn hvað fartölvan mín keyrir ótrúlega hægt. Fullviss um að hún væri full af vírusum og spyware-i fór ég í gegnum margratíma feril með margvíslegum víruleitarforritum til að finna sökudólginn. Eftir mikinn tíma og fyrirhöfn lágu fyrir laun erfiðisins og illvirkinn fundinn. Tölvan mín var tandurhrein. Fjögur ólík óværugreiningarforrit gátu ekki fundið neitt að henni. Tölvan mín er einfaldlega hæg. Ég komst samt að því að vandinn er sennilega vinnsluminnið. Tölvan mín hefur 128 MB vinnsluminni, sem þýðir að þegar ég hef netvafra í gangi hef ég í besta falli 6-10 MB fyrir önnur forrit. Þess vegna keyrir tölvan mín hægt. Ég vil vera á netinu, vinna í ritvinnsl og hlusta á tónlist allt í einu. Núna þarf ég því að finna mér bútík sem selur vinnsluminni í gamlar fartölvur á þolanlegu verði. Fyrir aðra í tölvukaupapælingum (hér í danmörku) get ég þó bent á sniðuga síðu: edbpriser.dk sem Haraldur, kollegi minn úr MT-Metra, vísaði mér á. Þar er hægt að finna góð kaup víðast hvar í Danmörku.
Svakalega er þetta bloggdót mitt asnalegt, þ.e.a.s. ég kann ekki að blogga. Þarf að taka Blogg 101, eða lesa mig til í fræðunum.
Mér finnst eins og mínar blogfærslur séu ómarkvissar og ... tjah ... ómerkilegar. Hef ég kanski ómarkvissa sýn á umheiminn, eða gerast bara ómarkvissir hlutir hérna. Mér finnst að minnsta kosti frekar asnalegt að puðra út úr sér mörg hundurð orðum um ekki neitt ef maður getur ekki einu sinni sett það hnitmiðað eða skemmtilega fram. Æ ... ég veit ekki.

Køkken Møde

2005-09-07T13:54:00.000Z

Í gærkvöldi var fyrsti eldhúsfundurinn í eldhúsinu mínu (eldhúsi 100). Eldhúsfundir eru samkomur þar sem tekið er á málum sem þarf að taka á. Þar á meðal voru nýjir innflytjendur formlega boðnir velkomnir. Það kom í ljós að það voru alls konar siðir og venjur sem viðgangast við komu nýrra íbúa. Ég geri ráð fyrir að þessar venjur séu gamalgrónar, en ekki ákveðnar á eldhúsfundinum fyrir komu nýja fólksins. En þessar venjur voru m.a. að sá nýinnflutti átti að nafngreina alla hina sem nota eldhúsið og bjóða upp á umgang af öli. Síðan var tekið á hinum ýmsu málum, sem snéru m.a. að hreinlæti eldhússins og skorti á eldhúsmunum, og að lokum voru lesnar upp reglur eldhússins.
Ég, sem var eini aðilinn sem ekki hafði búið í Danmörku frá barnæsku, reyndi af veikum mætti að fylgjast með hinni leyfturhröðu dönsku. Það tókst, að ég held, að láta alla halda að ég skildi fundinn með því að brosa og kinka kolli í hvert sinn sem einhver horfði í áttina að mér.
Eftir fundinn var boðið upp á súkkulaðiköku sem var ágætt þar sem ég var kominn með krampa í andlitið og hálsríg af öllu bros- og kinka-kolls-ruglinu. því næst var farið niður í kjallarabarinn þar sem allt var á fullu. Þar var live tónlist og fólk í þrumustuði.
Barinn heitir Nakkeosten. Ég er ekki viss hvað það þýðir en ein stelpan sagði að ég yrði að spyrja e-n strákinn að því hvað það þýddi því hún vildi ekki segja það. Politikens Nudansk Ordbog segir auk þess ekki neitt um þetta. Kannski er best að láta þetta orð kyrrt liggja. Sem sagt orð dagsins er ekki nakkeost.
Ég kynntist þessum þremur einstaklingum sem vantaði upp á í eldhúsinu í gær. Af þeim heitir einn Bjarke. Bjarke þessi er mikill áhugamaður um málfræði (að því er virðist) og var mjög tilbúinn að gefa mér ábendingar um hvort tveggja framburð og málnotkun. Auk þess fór hann rækilega yfir reglur eldhússins skellihlæjandi því það var svo mikið af villum í þeim. T.d. stóð víst (þó svo ég hafi ekki skilið það) að þeir sem gegni stöðu viskustykkjaþvottamanna eigi EKKI að þvo viskustykkin. Einnig stóð að henda ætti öllum matarleifum og rusli í vaskinn en ekki úr vaskinum eins og ætla mætti.
Dagurinn í dag verður bara skipulags- og heimanámsdagur. Kannski fer ég í íþróttasalinn í kvöld. En það styttist óðum í hinn örlagaríka dag að ég þarf að þvo þvottinn minn í fyrsta skiptið. Ég geri ráð fyrir að point-erar frá Ástu, Ásdísi, ömmu og fleirum ásamt So You Wanna síðunni komi til með að bjarga mér. Annars eru nú aðeins þrír dagar þangað til að hljómborðið mitt kemur. Og ekki seinna vænna.
Segjum það þá. Orð dagsins er indflydelse sem þýðir áhrif.

Í dag dróg til tíðinda !

2005-09-05T21:01:00.000Z

Reyndar dróg ekki til tíðinda, en þar sem blogg gærdagsins var svo þunglyndislegt ákvað ég að hafa smá mótvægi í fyrirsögninni í dag. Í dag komst ég að því að þriggja tíma fyrirlestrar eru algjör dauði. Fyrir þá sem ekki vita þá er fyrirlestrarformið hér við DTU þannig að deginum er skipt í þrjú hólf. Þau eru morgunn (frá 8 til 12) dagur (frá 13 til 17) og kvöld (man ekki alveg tímabilið). Kvöldin eru held ég sjaldnast notuð, og þá sennilegast fyrir tímafreka verkefnavinnu sem ekki dugir venjulegur vinnudagur til. En hvað um það aðalhólfin tvö, morgunn og dagur, sem hvort um sig er fjórir tímar eiga aðeins að rúma einn fyrirlestur hvort. Það þýðir fjögurra tíma fyrirlestrar. Meðalmaður heldur einbeitningu í 40 mínútur þ.a. oftast er þessum löngu fyrirlestrum skipt upp í klukkutímalangar lotur. Ég er svo blessunarlega heppinn að allir mínir fyrirlesarar eru annaðhvort latir eða snjallir þar sem ég er aldrei lengur en þrjá tíma í fyrirlestri í einu. Ég, ólíkt meðalmanninum, held athygli í korter. Þar af leiðandi er ég algjörlega kominn í annan heim eftir klukkutíma, hvað þá þrjá. Efni fyrirlestranna er áhugavert, en ég bara hef ekki athyglisþjálfunina ennþá.
Ég var að spjalla við vin minn. Sá er frá Ghana og var mjög forvitinn um Ísland og íslendinga. Honum þótti ótrúlega fyndið að mér þættu 25 gráðu hiti helst til mikið. Hann alveg kappklæddur. Honum þótti enn fyndnara að heyra að íslendingar væru aðeins 300.000, þegar ég síðan áréttaði að reyndar væru þeir nær 290.000 þá ætlaði hann alveg að rifna úr hlátri. Hann er fínasti náungi, þó svo honum þyki ekki mikið koma til fólksfjölda á íslandi. Mér þótti samt merkilegt að hann kannaðist yfir höfuð við Ísland. Maður hefði haldið að fólk frá Afríku hefði lítinn áhuga á litlu skeri, nyrst í Atlantshafi. Hann sagði samt að honum þætti gaman að kíkja þangað við tækifæri.
Ég er farinn að finna fyrir hversu margir nota eldhúsið saman. Þá á ég ekki við að ég komist ekki að, heldur er ég að hitta nýtt fólk nánast á hverjum einasta degi. Eins og er hef ég hitt: Ismail, Trine, Nis, Hilde, Kasper, Simon, Christian, Mads, David (Qingxin Zhang) og auk þeirra einn dana og einn kínverja, hverra nöfn ég man ekki. Þetta eru 11. Það þýðir að ég á enn eftir að hitta 3. En það þýðir kannski bara fleiri vinir ... vonandi.
Ég las á blogginu hennar Kollu að hún hefði metnað til að læra mörg ný orð á dag. Ég man ekki hvort hún nefndi tölu en ég man að talan 5 var of lág. Ég aftur á móti hef vaðið fyrir neðan mig og stefni að því að læra eitt nýtt orð á dag. þau mega vera fleiri en einn er lykiltalan. Hérna kemur svo orð dagsins í dag piskeris. Ég ætla ekki að segja ykkur ignoröntunum hvað þetta þýðir, en ég skal segja ykkur að þetta var notað til að búa til eggjahræru með steiktum kartöflum. Over and out.

Ekkert að frétta

2005-09-04T19:29:00.000Z

Nú fá þeir það í hausinn sem stungu upp á að ég bloggaði á hverjum degi. Í dag gerðist nefninlega ekki neitt og mun ég því masa um það í nokkurn tíma til að mæta áðurnefndum blogg-kvóta.
Ég horfði á video í gærkvöldi. Kom mér fyrir upp í rúmi með fartölvuna og nýju Sennheiser heyrnartólin. Myndin var Secret Window, sem er byggð á smásögu eftir Stephen King. Hún var ágæt...

Vá hvað þetta er leiðinlegt blogg. Jæja hérna kemur örstutta útgáfan af deginum í dag.
Ég vaknaði. Borðaði morgunmat. Nennti ekki að læra og hjólaði út í búð og keypti í kvöldmatinn. Eldaði þrefaldan skammt af kjötbollum. Borðaði þriðjung af honum. Tókst því næst að læra fram að kvöldmat. Borðaði annan þriðjung af kjötbolluskammtinum. Lærði lengur. Nennti ekki að læra og bloggaði. Nenni ekki að blogga og er farinn aftur að læra. Kannski gerist eitthvað á morgun. Ef ekki er hætta á að ALLIR dyggu lesendur mínir (fimm) snúi sér að öðrum bloggum.

Sólarhringur í Svíþjóð

2005-09-03T19:06:00.000Z

Í gær var slegið til og ferðast yfir til Svíþjóðar. Ég, Ari og Steini mæltum okkur mót inni á Hovedbanegaarden og tókum svo lestina yfir Eyrasundsbrúnna og til Lundar. Ég fæddist í Lundi og fannst mjög gaman að koma aftur á æskuslóðirnar. Ég mundi eftir sumum stöðum, eins og dómkirkjunni en þetta var samt allt frekar ólíkt minningunni. Allt var stærra. Þetta er engu að síður heillandi bær.
Veðrið var fínt og við komum til Lundar um fimm. Við vorum varla stignir á brautarpallinn þegar heyra mátti Dancing Queen með ABBA óma um göturnar. Siggi tók á móti okkur og tók okkur í smá kynnisferð um miðbæinn. Andri kom síðan og hitti okkur og við fórum og keyptum grillmat og meðlæti. Þá var farið heim til Sigga og grillað. Meðan grillið hitnaði var spilaður leikurinn kubb sem er þjóðaríþrótt svía (eða Sigga a.m.k.). Leikurinn fellst í því að fella ferhyrnda kubba andstæðingsins með því að henda sívölum kubbum í þá án þess að fella stóra ferhyrnda kubbinn með kórónuna (kónginn) á miðjum vellinum. Ég nenni ekki að fara út í smáatriðin, en þetta getur verið furðu skemmtilegt. Stefán Ingi bættist í hópinn og grillaði með okkur reyndar var það Steini sem grillaði, en við veittum honum andlegann stuðning frá kubb leikvellinum. (With friends like these ...). Eftir matinn var spjallað auk þess sem Pálmi bættist í hópinn. Það var sænskt partý í gangi á sama tíma, en þjóðflokkarnir tveir héldu sig að mestu hvor í sínu horninu. Ari, Andri og Siggi sýndu allir leikni sína (eða lack-there-of) á gítarinn við mikinn fögnuð áheyrenda. Síðan fór liðið að undirbúa sig undir að fara í bæinn. Þá hringdi Júlli og vildi bætast í hópinn, þ.a. brottför var frestað meðan beðið var eftir honum. Við þetta tækifæri var spilað meira á gítarinn. Þegar Júlli kom var hringt á leigubíl og farið út úr húsi. Kom þá í ljós að Júlli vildi ekki fara niður í bæ heldur vera í partý-inu, en þar sem það var búið fór hann aftur til síns heima. Hann fékk því lítið út úr komunni annað en röskann hjólatúr.
Í bænum var farið á stað sem heitir Basilikan. Þetta er annar af tveimur megin stöðum í Lundi. Staðurinn var allt í lagi. Það var ekkert sérstaklega mikið af fólki, en þetta var heldur ekki sérstaklega stór staður. Það sem kom mér svolítið á óvart var að þarna var rekið fjárhættuspil. Fólk (jafnvel í mjög annarlegu ástandi) gat spilað 21 þarna. Siggi og Andri sögðu mér að þetta væri mjög algengt á skemmtistöðum í Svíþjóð og fjárhættuspil mjög algeng meðal unglinga. Mikið væri um að ungir svíar spiluðu póker á netinu. Ég horfði þarna á hóp af krökkum spila frá sér peninga, nema Steini sem fór frá borðiðnu 120 SKR ríkari en hann kom. Eftir að staðnum var lokað var rölt heim á leið, þ.e.a.s. heim til Sigga og Andra, en þeir skutu yfir okkur ferðalangana skjólhúsi þessa nóttina. Skortur var af rúmplássi, eða rúmum öllu heldur, þ.a. Siggi og Ari urðu að láta sér lynda að deila rekkju.
Daginn eftir var frábært veður (of heitt ef eitthvað). Farið var út í garð og spiluð smá úr-að-ofan útgáfa af Kubb. Því næst var farið með strætó niður í miðbæ. Þar fékk liðið sér að borða og loks var haldið heim, eftir annsi vel heppnaða Lundarferð.

Bloggað eins og vindurinn

2005-09-01T17:37:00.000Z

Jæja. Núna loksins ætti öll tölvuvitleysan að vera úr sögunni. Ég er kominn með nettengingu inn á herbergið til mín og get núna bloggað úr minni eigin tölvu á mínum eigin tíma. Hvað hefur nú gerst síðan síðast? .... Hmmm .... Ég er byrjaður að elda sjálfur (Váááááááá...) Meðal rétta sem ég hef framreitt eru Chili con Carne, steiktur Þorskur og ekta danskar fríkadellur, sem ég N.B. bjó til frá grunni, ekki þessar ógeðslegu tilbúna pakkadellur sem sauðsvartur almúginn borðar. Auk þessa er ég hagsýnn og versla í Netto (Netto er danska og er útskýrð í Politikens Nudansk Ordbog sem: lágverðsmatvöruverslun í anda Bónus). Ég hef verið duglegur að hjóla og duglegur að kanna Lyngby og nágrenni. Ekki viljandi. Ég hafði komist að því að það var önnur Netto verslun, sögð nær en sú sem ég versla í venjulega. Ég fann hana á netinu og hjólaði af stað. Ég tók ranga beygju einhversstaðar og var kominn inn í skóg. Hjólaði framhjá e-u vatni og yfir lestarteina og kom út einhversstaðar í Gentofte eða guð-veit-hvar. Það eitt er víst að það sem átti að vera korterstúr út í búð varð hjólreiðaferð upp á hálfan annan tíma. Ég ákvað að versla bara í Netto versluninni sem ég ratað í og úr.
Ég þráast við og nota bara dönsku. Ég er farinn að finna fyrir miklum tjáningarerfiðleikum sökum takmarkaðs orðaforða, en fólk er furðu þolinmótt. Meira að segja gjaldkerinn í bankanum tók sér tíma aflögu til að útskýra fyrir mér hvernig skal beðið um að taka út pening.
Björn: Goddag jeg skal tage penge ut af mitt konto.
Gjaldkeri: Ja, selvfølgelig.
Hún bíður í smá stund ... og segir svo kommer du fra Island?
Ég svara því játandi.
Det er bedre hvis du siger, Jeg skal have penge fra min konto.
Síðan var farið yfir framburðinn nokkrum sinnum áður en ég fékk svo peningana. Þ.a. alltaf læri ég eitthvað nýtt. Skólinn er byrjaður á fullu og ég er þegar farinn að kynnast nýju fólki. Dönum hér á kollegíinu og þversniði af öllum heiminum í tímum (að dönum undanskildum).
Á morgunn er hugmyndin að taka lestina yfir til Lundar og hitta hóp af krökkum sem voru með mér í verkfræðinni heima. Það verður frábært. Ég er ekki viss hversu margir verða þar en það verður spennandi að sjá. Hugmyndin er (held ég) að grilla og kíkja svo hugsanlega niður í bæ. Seinna verður svo hittingur í Köben.
Ég veit ekki alveg hvað ég ætti að segja meira, veðrið er frábært og ég er kominn með einstaklega fína verkamannabrúnku, hvítan bol und alles. En semsagt ég er að hugsa um að skrifa ekki neitt í vi...

Danskar stelpur borða of mikið !

2005-08-26T19:08:00.000Z

Í dag var farið í húsgagnakaup. Kominn tími til. Ég kom hingað með stórar áætlanir um að eltast við notaðar vörur og allslags tilboð en þegar á hólminn kom keypti ég bara í IKEA. Ég þurfti að panta sendingu fyrir stóru hlutin (skrifborð, rúm og stól) og var þá spurður: ,,Hvenær verðurðu heima til að taka við þessu?" Ég leit á klukkuna, sem var tvö, og sagði að ég yrði kominn heim klukkan þrjú. Gaurinn svaraði mér að ég yrði að gefa upp þriggja tíma ramma. Þannig að ég samþykkti að vera heima frá þrjú til sex.
Ég kom aftur á kollegíið klukkan 14:30. Ég var viss um að biðin eftir IKEA dótinu yrði mjög stutt og tíminn auk þess fljótur að líða, þar sem ég hafði nóg fyrir stafni. Ég hafði ekki einu sinni byrjað að pakka úr töskunum mínum, en það er innbyggður skápur í herberginu þ.a. ekkert var því til fyrirstöðu að byrja. Ég skipulagði skápaplássið og pakkaði úr töskunum þremur. Því næst setti ég saman lampann sem ég hafði einnig keypt, en ég hafði tekið hann sjálfur þar sem hann var svo lítill. Ég arkaði síðan út og skimaði eftir bílstjóranum. Hann sást hvergi. Ég leit á klukkuna ... 14:50 ... ég fór aftur inn á herbergi.
Ég ákvað að skella mér á klósettið. Opnaði dyrnar og kveikti ljósin og fraus. Í vaskinum var stærsta kónguló sem ég hef á æfi minni séð (Return of the King er talin með). Ég bakkaði hægt út og hallaði hurðinni. Ég slökkti ekki ljósin til að ergja hana ekki. Ég dróg djúpt andann og horfði í kring um mig. Hvað hafði ég til að drepa kóngulónna. Herbergið var tómt. Ég gat notað fötin mín úr skápnum, en svona óargadýr rífur sig í gegnum gallabuxur eins og ekkert sé og beltissylgjan mín hefði bara kitlað hana. Ég opnaði aftur dyrnar um örlitla rifu og kíkti inn. Kóngulóin sást ekki. Skrambans kvikindið var farið á stjá. Ég opnaði aðeins betur og horfði í kringum mig. Ég sá hana ekki. Ég steig alveg inn og leitaði hátt og lágt. Kóngulóin var ekki þarna. Gleðin entist ekki lengi því, þó svo að kóngulóin hafi ekki birst ennþá, þá óttast ég helst að hún muni narta í kálfann á mér eitthvert kvöldið þegar ég á mér einskis ills von. Ég býst eins við því að nemendur taki í kjölfarið að hverfa af kollegíinu, á dularfullan hátt. Ég slökkti á baðherberginu, lokaði hurðinni og settist á gólfið og horfði upp í loft.
Klukkan 17:57 kom IKEA bíllinn. Gaurinn var hinn vinarlegasti og varð mjög forvitinn um Íslenskan uppruna minn. Hann spurði hvort íslenskar stelpur væru sætar. Ég jánkaði því. Þá spurði hann hvort ég ætti danska kærustu. Ég sagði nei en tók fram að danskar stelpur væru nokkuð sætar þ.a. ég útilokaði ekki möguleikann í framtíðinni. Hann var ekki sammála. ,,Danskar stelpur eru feitar, þær borða of mikið !" heimtaði hann. Ég gat ekkert sagt. Hann býr hérna en ég hef verið hérna í tæpa viku. Ég get samt ekki sagt að stelpurnar hérna séu feitar að staðaldri. Kanski var gaurinn alinn upp í anorexíulandi EÐA kanski er ferðavika feitu dönsku stelpnanna einmitt í gangi núna. Þær fara allar í hópferð til Þýskalands eða Svíþjóðar og koma heim um helgina. Ég kemst vonandi til botns í þessu. En nóg af þessu rugli.

Bloggbull

2005-08-24T20:22:00.000Z

Ég var mjög ánægður að sjá að ég hafði fengið athugasemdir frá áhugasömum notendum við æsispennandi bloggfréttir mínar. Fínt var að fá uppbyggileg komment frá Braga um að betra væri að nota Haloscan kommentakerfið til að forðast margsskonar vandamál. Verra var að fá niðurdrepandi komment frá ,,Your Great Blog Will Be Even Better IF YOU Buy Insurance Online Now". Enn leiðinlegra var að fá tíu slík boð. Ég ákvað því að fylgja eftir tillögu Braga og er núna kominn með hið fræga Haloscan kerfi. Nú er bara að vona að það standi sig í stykkinu. Einn kosturinn við uppfærsluna var að ömurlegu athugasemdirnar hurfu allar, hins vegar hurfu allar góðu athugasemdirnar líka þ.a. bloggið mitt er einmana og athugasemdalaust.
Annars er ég í tölvurugli eins og er. Eina nettengda tölvan sem ég hef aðgang að er iMac. Ég er mikill aðdáandi Macintosh tölva og hef ekkert út á þær að setja. En þar sem ég er búinn að venja mig á Windows tölvur (og uppsetninguna sem þar ríkir í skipan takka á lyklaborði) er ég vanur að ýta á Alt Gr hnapp og Q til að skrifa @ merkið. Svo skemmtilega vill til að sama handahreifing á Macintosh lyklaborði slær á slaufulykilinn (einnig kallaður apple takki) og Q sem er flýtilykillinn sem hættir í forritinu sem er í gangi. Fyrir vikið er ég nokkrum sinnum búinn að skrifa email (nokkur jafnvel á dönsku) og hætti svo í forritinu um leið og ég skrifa inn póstfangið. Niðurstaða: Ég þarf að skrifa öll email tvisvar.
Bragi hafði líka komið með tillögu um að ég ætti að blogga daglega, í stað þess að tækla nokkra daga í einu eins og ég gerði hérna áður. Það væri auðveldara ef ég skildi bloggumhverfið. Hvað áttu við? Nú af einhverri ástæðu er bloggarsvæðið mitt á Japönsku. Ég veit ekki afhverju, en ég get ekki breytt því. Það virðist tengjast notkun á Safari vafranum í Danmörku því þetta virkaði ágætlega í Firefox á Íslandi. Þar sem ég kann hvorki hiragana né katagana mætti það teljast mesta mildi að ég skuli yfir höfuð takast að koma þessum skrifum frá mér. Núna ætti ég að vera búinn að fæla flesta frá þessari bloggsíðu. En ég lofa því að á morgunn verður e-ð skárra hérna. Ég get örugglega fundið eitthvað áhugaverðara eins og skrítnu bóluna á handleggnum á mér. Það verður efni í að minnsta kosti tvö blogg.

Kominn til DK

2005-08-24T06:06:00.000Z

Jæja,

Þá er hann bara kominn til Danmerkur. Ég flaug út á mánudaginn kl. 15:30 og lenti á Kastrup flugvelli um hálfníu leitið. Gísli frændi sótti mig á flugvöllinn og ég gisti heima hjá þeim á Kongensvej. Þar hitti ég líka tvær nýútskrifaðar stúdínur sem eru að hefja nám í viðskiptaháskóla Kaupmannahafnar.

Á þriðjudeginum var stóra skrefið tekið. Ég tók lestina til Lyngby og skoðaði skólann og kollegiet sem ég mun búa á. Þetta leit allt þokkalega út. Ég hafði ætlað mér að skoða aðstöðuna í tónlistarherberginu og líkamsræktarstöðinni en gekk illa að finna þetta auk þess sem ákveðum svæðum var lokað vegna einhverrar líffræðiráðstefnu sem var í gangi. Mér tókst hins vegar að skrá mig inn í landið hjá folkeregisteret i Lyngby. Það var hálfgert afrek út af fyrir sig. Ég hafði gleymt að athuga hvar það var staðsett. Ég vissi að það var í Lyngby og tókst svo að finna það með ráfað-um-göturnar leitaraðferðinni (leitin tók O(exp(n)) tíma). En þegar ég hafði fundið staðinn tók skráningin ekki nema 5 mínútur (biðtími innifalinn), auk þess sem konan sem ég talaði við var einstaklega vinaleg.

Í dag, miðvikudag, ætla ég að kíkja í rúmfatalagerinn (Jyske) og IKEA auk þess sem ég ætla að kíkja á notaðar vörur í blå avisen o.s.frv.

Fyrsta færslan

2005-08-15T12:53:00.000Z

Þá er ný bloggsíða komin á netið. Hér getur þú fylgst með æsispennandi ferð minni til hinnar ævintýrakenndu og framandi Danmerkur. Fylgist með!